دليلى بر اين تخصيص در دست نيست. علاوه بر اين‌كه براساس اين نظريه، پاسخگوئى خداوند به نياز مردم در امر نصب زمامدار پس از خلفاى راشدين متوقف مى‌شود و اين برخلاف اصول عقلائى است كه در آغاز بحث آنها را پذيرفته تلقّى كرديم. همچنين به شهادت خود اين مفسّران و گواهى تاريخ، هيچ يك از سه خليفه نخستين معصوم نبوده و هر كدام مرتكب خطاهاى فاحش شده و خود نيز بر آن اعتراف كرده‌اند.
٥) بعضى ديگر از مفسّران «اولى‌الامر» را به‌معناى صحابه و ياران پيامبر مى‌دانند. اين نيز مانند نظر قبلى، محدود كردن معناى آيه، بدون داشتن دليل است.
٦) گروهى نيز «اولى‌الامر» را فرماندهان لشگر اسلام دانسته‌اند. پاسخ اين گروه نيز همان پاسخى است كه در موارد پيشين داده شد.
«اولى‌الامر» از ديدگاه شيعه‌ همه مفسّران شيعه، در اين زمينه اتّفاق نظر دارند كه منظور از «اولى‌الامر»، امامان معصوم از خاندان پيامبر مى‌باشند كه رهبرى جامعه اسلامى، در تمام شؤون زندگى از سوى خدا و پيامبر صلى الله عليه و آله به آنها سپرده شده است. چنين تفسيرى با اطلاق وجوب اطاعت كه از آيه استفاده مى‌شود، كاملًا سازگار است. زيرا مقام عصمت امام او را از هرگونه خطا و گناه حفظ مى‌كند و بدين ترتيب فرمان او همانند فرمان پيامبر بدون هيچگونه قيد و شرطى واجب‌الطاعة است و سزاوار است‌كه در رديف اطاعت از پيامبر قرارگيرد و حتّى بدون تكرار «اطيعُوا» عطف بر رسول شود. بعنوان نمونه نظر مرحوم علّامه طباطبائى صاحب تفسير ارزشمند الميزان را در اينجا مى‌آوريم. معظّم‌له پس از رد اقوال مفسّران سنّى مى‌نويسد:
از آنچه گفتيم نتيجه مى‌گيريم كه معنا ندارد منظور از عبارت «و اولى‌الامر منكم» به هر معنا كه فرض شود جماعتى از اهل حل و عقد باشند كه هيأتى اجتماعى است. پس مراد از «اولى‌الامر» افرادى از اين امت هستند كه در گفتارشان معصوم‌اند، اطاعتشان واجب است و شناسائى‌شان هم نيازمند تصريح خداوند يا فرستاده اوست و اين تفسير با رواياتى كه از ائمه اهل بيت عليهم السلام رسيده كه خود را «اولى‌الامر» معرفى مى‌كنند، تطبيق مى‌كند. «١»