نيست شما كه بيگانه نيستيد، اين كار را شايد اوحدى از علما در طول تاريخ بكند يا كرده باشد. اين همه بيت‌المال در بيوتات هست منتهى كسى باورش نمى‌آيد كه ممكن است فردا پس فردا بميرد.
اينكه هر هفته بيت‌المال را توزيع كند و به مستمندان برساند و دو ركعت در هر هفته نماز در آن بخواند و بگويد تا شهادت بدهد، كار على است. امّا نه كار مهمّ او و نبايد گفت آنوقت بيت‌المال چيزى نداشت. اين بعد از فتح ايران و روم بود و حكومت اسلامى خيلى چيز داشت.
در صدر اسلام وجود مبارك رسول گرامى صلى الله عليه و آله مال فراوانى نداشت اصحاب صفه در زحمت بودند، خيلى‌ها با فقر زندگى مى‌كردند، امّا بعد از فتح ايران و روم و آمدن غنايم جنگى به حجاز خيلى‌ها چيزدار بودند. در چنين حكومتى حضرت امير «يكنس بيت‌المال فى كل جمعه و يصلى فيه ركعتين و يقول يشهد لى يوم القيامة» اين يك فضيلت است اين‌را ممكن است يك زاهدى در دنيا بكند. اين‌را ابن ابى الحديد در جلد دوّم نقل مى‌كند.
آنگاه در جلد ششم كه مى‌رسد در ذيل خطبه ٨٦، آنجا كه معارف توحيدى را تشريح مى‌كند در يك خطبه كوچك تقريباً سه سطرى هشت مسأله از مسايل عميق عقلى را طرح مى‌كند. ابن ابى الحديد در اينجاست كه مى‌گويد «واعلم ان مباحث العدل و التوحيد ...» «١» اينها ميراث على است غير از على احدى در اسلام اين حرفها را نزده، البته وجود مبارك رسول الله عليه و اله آلاف التحية والثناء كه معلم كل است مستثنى‌ است، او خارج از بحث است، فوق بحث است، مى‌فرمايد: «آگاه باشيد» كه مباحث عدل و توحيد در اسلام به بركت اين مرد الهى شناخته شده و هيچيك از صحابه پيامبر به اين حرفها نرسيده «و لم يتصوروه اذ لو تصوروه لذكروه» «٢» مى‌فرمايد سايرين اصلًا درك نمى‌كردند اگر درك مى‌كردند آن‌را نقل مى‌كردند.
زمامدارها و علما نوعاً دو حرف دارند يك خطبه دارند و يك خطابه. خطبه‌ها همان حرفهايى است كه با خداوند دارند و خطابه آن حرفهايى است كه با مخاطبين و مردم‌