«وَالَّذينَ كَفَرُوا اولِيائُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ الَى الظُّلُماتِ» «١» آنان كه كافر شدند اولياى آنها طاغوتها هستند؛ كه آنها را از نور، به‌سوى تاريكيها بيرون مى‌برند.
قرآن كريم، مسلمانان را از دوستى دشمنان خدا و پذيرش حاكميت آنان برحذر داشته است:
«يا ايُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا عَدُوّى‌ وَ عَدُوَّكُمْ اوْلِياءَ تُلْقُونَ الَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ وَ قَدْ كَفَرُوا بِما جاءَكُمْ مِنَ الْحَقِّ ... إنْ يَثْقَفُوكُمْ يَكُونُوا لَكُمْ اعْداءً وَ يَبْسُطُوا الَيْكُمْ ايْدِيَهُمْ وَ الْسِنَتَهُمْ بِالسُّوءِ وَ وَدُّوا لَوْ تَكْفُرُونَ» «٢» اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! دشمن من و خودتان را دوست نگيريد! شما نسبت به آنان اظهار محبت مى‌كنيد درحالى‌كه آنها به آنچه از حق براى شما آمده كافر شده‌اند ... اگر آنها بر شما مسلط شوند، دشمنانتان خواهند بود و دست و زبان خود را به بدى كردن نسبت به شما مى‌گشايند، و دوست دارند شما به كفر بازگرديد.
پيام آيات ياد شده اين است كه روابط مسلمانان با غير مسلمانان بايد محتاطانه و روى حساب و كتاب باشد. دولتهايى كه شيوه استكبارى و سياست استعمارگرى دارند نبايد طرف محبت و دوستى مسلمانان واقع شوند، و اگر مصالح عمومى و منافع ملى ايجاب مى‌كند كه با آنها رابطه محدودى برقرار شود، نبايد از خطر فريب و نيرنگ آنان غافل بود، بلكه بايد با آنها با هوشيارى كامل رفتار كرد؛ چيزى كه متأسفانه مسلمانان دنيا و دولتهاى اسلامى در اين عصر دچار آنند، و اين پيام قرآن را به بوته فراموشى سپرده‌اند! ولاء اثباتى عام‌ از آنجا كه قرآن كريم، براى هدايت انسانها نازل شده است، و انسانها هم در صورت تفاهم و تعاون و هم دوستى، بهتر مى‌توانند اين هدف ارزشمند قرآن را تحقق بخشند، قرآن يكى از ويژگيهاى مؤمنان را اين مى‌داند كه آنها دوست و ياور يكديگرند: