و دوام نخواهد يافت. على عليه السلام هنگامى‌كه با شعار خوارج: «لا حُكْمَ الَّا لِلَّهِ» براى نفى حكومت در جامعه مواجه شد، فرمود: «كَلِمَةُ حَقٍّ يُرادُ بِهَا الْباطِلُ» «١» يعنى اگر منظور اين است كه حكومت در اصل از آن خداست در اين ترديدى نيست، ولى اگر منظور اين است كه كسى نمى‌تواند حاكم باشد سخن باطلى است؛ زيرا جامعه بدون حكومت يعنى جامعه هرج و مرج:
«انَّهُ لابُدَّ لِلنَّاسِ مِنْ أَميرٍ بَرٍّ أَوْ فاجِرٍ» «٢» مردم به ناچار بايد امير و حاكمى داشته باشند. خواه آن امير عادل و نيكوكار باشد و يا فاجر و بدكار.
از اين رو اسلام جامعه بشرى را هرگز از وجود مصلحى الهى بى‌نياز ندانسته و وجود يك رهبر معصوم را براى هميشه تاريخ ضرورى مى‌داند، خواه آشكار و در دسترس باشد و خواه غائب و از نظرها پنهان. از نظر اسلام جامعه بشرى در هيچ زمانى نبايد از لحاظ سياسى رها گردد؛ زيرا منجر به تعطيلى بسيارى از قوانين اجتماعى و حتى فردى اسلام مى‌شود. آنان‌كه شعار جدايى دين از سياست و عدم لزوم تشكيل حكومت را سر مى‌دهند بايد بدانند كه در صورت تحقق تز آنان نه‌تنها دين زبونانه از صحنه سياست خارج مى‌گردد، بلكه سياست‌هاى غير دينى به تدريج بر تمام زواياى زندگى دينى مردم مسلّط خواهد گشت. زيرا در چنان جامعه‌اى هر چند ممكن است عده‌اى به كارهاى عبادى و اخلاقى اكتفا كنند، ولى سياست آن جامعه آنان را رها نمى‌كند و در تمام شؤون ايشان حتى در طرز تفكرشان مرموزانه رخنه خواهدكرد و دين را به خدمت خود خواهد گرفت.
اهميت اين موضوع مسؤولان نمايندگى ولى فقيه در نيروى مقاومت بسيج را بر آن داشت كه كنگره «قرآن و ولايت» را در مهرماه سال ١٣٧٦ همزمان با سالروز ولادت امير مؤمنان عليه السلام در شهر مقدس قم برگزار كنند.
در اين كنگره سخنرانيها و مقالات ارزشمندى ارائه شد كه بخشى از آنها پس از تنظيم و ويرايش در كتابى كه پيش رو داريد منتشر گرديد. اميد است اين اقدام كوچك، مرضىّ خداى متعال و مقبول صاحب ولايت و مورد استفاده علاقه‌مندان به «قرآن» و «عترت» قرار گيرد. ان‌شاءالله‌ دبيرخانه كنگره قرآن و ولايت‌