جهانى سازى درعرصه فرهنگ و سياست

جهانى سازى درعرصه فرهنگ و سياست - شیرودی، مرتضی - الصفحة ٨٤

وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَى‌ لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً يَعْبُدُونَنِي لَا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئاً وَمَن كَفَرَ بَعْدَ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ. (نور: ٥٥)
خداوند به كسانى از شما كه ايمان آورده و كارهاى شايسته انجام داده‌اند، وعده مى‌دهد كه بى‌گمان آنان را حكمران زمين خواهد كرد؛ همان سان كه به پيشينيان نشان خلافت بر زمين را بخشيد و دينى را كه براى آنان پسنديده، پابرجا خواهد ساخت؛ و ترس آنان را به امنيت مبدل مى‌كند، آن چنان كه تنها مرا پرستند و چيزى را شريك من نسازند و كسانى كه پس از آن كافر شوند، همانند بدكاران.
اين آيه مبارك بر اين حقيقت گواهى مى‌دهد كه خداوند، جهان را با خاندان رسالت و امامت آغاز كرده است و با آنان به فرجام مى‌رساند. در حديثى از پيامبر (ص) آمده است: يا على! چنان كه خدا با ما آغاز كرده است، با ما ختم خواهد كرد. جهان در آغاز در دست شايسته‌ترين بندگان خدا بوده و در پايان نيز در يد قدرت آنان خواهد بود. احاديث بسيارى نيز تصريح دارند كه حكومت الهى آينده زمين را كسى از خاندان رسول خدا (ص) بنا مى‌كند. او از فرزندان على (ع) و فاطمه (س) است و اين خاندان كليدهاى حكمت و معدنهاى رحمت الهى‌اند.
٢. روايات‌ برخى روايات اسلامى به تفسير آياتى مى‌پردازند كه اشاره به جهانى بودن اسلام دارند، از آن جمله است احاديثى كه در پى مى‌آيند:
حديث اوّل:
قال رسول اللَّه (ص): إِنَّ خُلَفائي و أَوصيائي و حُحَجَ اللَّهِ عَلَى الْخَلْقِ بعدي اثْنا عَشَر أَوَّلُهمْ أَخي و آخِرُهمْ وَلَدي، وَ قيل يا رسولَ اللَّهِ (ص) و مَنْ أَخَوكَ؟ قَالَ (ص) عليُّ بنُ أَبِي طالبٍ (ع) قيلَ: فَمَنْ وَلَدُكَ؟ قَالَ (ص): الْمَهْدِيُّ (عج) يَمْلَاها قِسْطاً وَ عَدْلًا كَمَا مُلِئَتْ جَوْراً و ظُلْماً وَ الَّذِي بَعَثَني بِالحقِ نَبِيّاً لَوْ لَمْ يَبْقَ منَ الدُّنيا إِلّا يومٌ واحدٌ لَأطالَ اللَّهُ ذلكَ الْيومَ حَتّى‌ يَخرُجَ فيهِ وَلَديَ المهديُّ فَينْزِلُ روحُ اللَّهِ عيسىَ بُن مريمَ (ع) فيُصَلِّى خَلْفَه وَ تَشْرِقُ الأرضُ بِنُورِ رَبِّها وَ يَبْلُغُ سُلْطانُهُ المَشْرِقَ وَ المَغْرِبَ. «١»