بزرگ را بر آن نهاد. نخستين و مهم‌ترين نشانه اين فروپاشى، زوال خانواده هسته‌اى است.
همان گونه كه ديويد پاپينو) Davidpopenoe (خاطر نشان كرده، در سالهايى كه فروپاشى بزرگ در حال وقوع بود، كتابهاى درسى جامعه‌شناسى زوال خانواده را افسانه مى‌شمرد، ولى اثبات افسانه نبودن زوال خانواده، چندان مشكل نيست. چون:
الف- ميزان طلاق از حدود سال ١٩٦٧ به بعد، به شدت در جامعه آمريكا افزايش يافت، به گونه‌اى كه آمريكا را بيش از هر كشور اروپايى از طلاق برخوردار ساخت. ميزان بالاى طلاق به اين معنى است كه:
١. تعداد زيادى از فرزندان، بدون حضور يكى از والدين در خانه بزرگ مى‌شوند؛ ٢. تعداد زيادى از كودكان از والدينى به دنيا آمده‌اند كه پدر و مادرشان با هم ازدواج نكرده‌اند. بنابراين، جاى تعجب نخواهد بود كه بين سالهاى ١٩٤٠ تا ١٩٩٣، كودكانى كه از زنان غير متأهل به دنيا آمده‌اند، از كمتر از پنج درصد به ٣١ درصد افزايش يافت. به آمار زير توجه كنيد:
رديف گزينه ميزان سال ميزان سال ١ نرخ تغيير در ميزان خام طلاق ٧٢/ ٧١٩٧١٣/ ٢١٩٩٠٤ تغيير درصد خانوارهاى تك والدينى ٠/ ٩١٩٧٠١٣/ ٣١٩٨٥٢٣ درصد ميزان مواليد بدون ازدواج ٤/ ٢١٩٧٠٥/ ١٩٨٠١٤ منبع: كاستلز، همان، ج ٢، ص ١٩٠ و ١٨٨، ١٨٢.
ب- بر خلاف تبليغات، ميزان جنايت در اوايل دهه ١٩٩٠، اگر چه به ميزان اوايل دهه ١٩٨٠ نيست، ولى نسبت به دوره بعد از جنگ جهانى دوم، همچنان بالاست. زشت كارى با كودكان (سوء استفاده جنسى، مسامحه عاطفى و جسمى) نيز، يكى از اقلام جنايت است كه بر پايه گزارش رسمى اداره سرشمارى آمريكا در دهه ١٩٩٠ به سرعت افزايش يافته است. باب دال، سناتور جمهورى خواه در دوره مبارزه انتخاباتى رياست جمهورى كلينتون آشكار ساخت كه ميزان استفاده نوجوانان از مواد مخدر به ويژه از سال ١٩٩٣ به بعد افزايش يافته است و «١»