آيه سوم:
هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى‌ وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ. (توبه: ٣٣)
او كسى است كه رسولش را با هدايت و آيين خود فرستاد، تا آن را بر همه آيينها غالب گرداند، هر چند مشركان را خوش نيايد.
امام صادق (ع) در تفسير اين آيه فرموده است كه معناى آن هنوز تحقق نيافته است. وقتى تحقق مى‌يابد كه حضرت قائم با اراده خدا، قيام كند. «١» جهانى‌سازى اسلام و تشكيل حكومت واحد جهانىِ امام زمان (عج) با به كارگيرى علوم و فنون نوين به انجام مى‌رسد و تداوم آن با تدبير، تدبر، دانش و بينش ميسر مى‌شود. علامه طباطبايى نيز در الميزان تأكيد مى‌ورزد كه آيه بر اين دلالت دارد كه خداى تعالى خواسته است دين اسلام انتشار يابد، و بر ديگر اديان غالب آيد.
آيه چهارم:
وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ. (انبياء: ١٠٥)
در زبور پس از ذكر نوشتيم: بندگان شايسته‌ام وارث زمين خواهند شد! «يرثها» جنبه جهان شمولى دارد؛ يعنى همه حاكمان زمين، بندگان شايسته خواهند شد.
مزامير داوود (مزمور ٣٧، فصل ٣٧) نيز بر اين حقيقت اشاره برده و فرموده است كه حليمان وارث زمين خواهند شد. به اعتقاد مرحوم طبرسى مراد از زبور در آيه مذكور، مطلق كتاب آسمانى است. از اين رو، برخى مفسران، آيه را اين گونه ترجمه مى‌كنند: «افزون بر قرآن، در زبور هم گفتيم، بندگان شايسته‌ام وارث [حكومت‌] زمين خواهند شد!» «٢» در الميزان آمده است:
خلاصه مفاد آيه اين است كه به زودى زمين از شرك و گناه پاك گشته، جامعه بشرى صالح كه خداى را بندگى كنند، و به وى شرك نورزند، در آن زندگى نمايند.
آيه پنجم: