٣. روابط فرامرزى با ملتها و كشورها گسترش يابد، تا از آن طريق، قدرت جمعى و منطقه‌اى شكل گيرد و توان مقابله با مخاطرات جهانى‌سازى تقويت گردد.
٤. قدرت ملى از طريق ارتقاى مشروعيت داخلى و هم زمان با آن، مقبوليت بين‌المللى به وسيله گسترش تعامل با جهان خارج به منظور واكسينه شدن در مواجهه با مخاطرات جهانى افزايش پيدا كند.
٥. مشاركت فعال و مؤثر در نهادها، سازمانها و مجامع بين‌المللى و تقويت سياستهاى چند جانبه، به بيدارى و شكل دهى افكار عمومى و عقب راندن خطر جهانى سازان منجر مى‌شود.
٦. همكارى جنوب- جنوب به منظور متشكل سازى تواناييها و ظرفيتهاى كشورهاى جهان سوم تقويت گردد، و در پرتو اين همكارى نيز مواضع مشترك سياسى، اقتصادى و ...
اتخاذ و به اجرا در آيد.
٧. توان مذاكره و چانه‌زنى ارتقاء داده شود تا همپاى آن، قدرت امتيازگيرى افزايش يابد.
٨. هماهنگى بيشترى بين تصميم‌گيران و بازيگران داخلى براى حفظ و افزايش انسجام درونى در تئورى و در عمل در سطوح مختلف سياسى، فرهنگى، اجتماعى و اقتصادى پديد آيد.
٩. تحول در دستگاه ديپلماسى كشورها، براى دستيابى به يك سياست خارجى فعال و پويا، بر پايه برنامه ريزى كوتاه، ميان و بلند مدت اجتناب‌ناپذير است.
١٠. مقابله با جهانى‌سازى به امكانات فراوانى نياز دارد، از اين رو، ايفاى نقشى سازنده براى فراهم آورى همگرايى و گروه‌بنديهاى منطقه‌اى ضرورى است. «١» ٤. راه‌كارهاى اقتصادى و مديريتى «٢» از شمار زياد راه‌كارهاى اقتصادى و مديريتى به موارد زير اشاره مى‌شود:
١. اتخاذ سياستهاى گشايش اقتصادى با بهره‌گيرى از امكانات و راهبردهاى درونى و بيرونى، با هدف فائق آمدن بر مشكلات اقتصادى و دستيابى به توسعه اقتصادى و سرانجام، نيل به سهم بيشتر از بازار جهانى قابل چشم‌پوشى نيست.