٣- ٤. معنويت‌ معنويت در حكومت جهانى آخر الزمان (عج) در حد اعلى است. در روايتى آمده است:
رجالٌ لا يَنامونَ اللَّيلَ لَهمْ دَوِىٌّ فِي صلاتِهِمْ كدَوِيِّ النَّحْلِ يَبيتونَ قِياماً عَلَى‌ أطْرافِهِمْ. «١» مردانى كه شبها نمى‌خوابند، در نمازشان چنان تضرع و صدايى دارند چونان صداى زنبوران عسل در كند و شب را به صبح مى‌رسانند در حالى كه با اعضا و جوارح خود بپا دارنده آن هستند.
٤- ٤. امنيت‌ در يك حكومت ايده آل، امنيت، شرط توسعه و لازمه پرداختن به معنويت است. در حديث مى‌خوانيم:
حَتّى تَمْشى المَرْأةُ بَيْنَ الِعراقِ الىَ الشَّامِ لا تَضَعُ قدمَيْها الَّا عَلىَ النَّباتِ و عَلى‌ رأسِها زينَتُها لايُهيجُها سَبُعٌ و لا تَخافُهُ. «٢» راهها امن شود (چندان كه) زن از عراق تا شام برود و پاى خود را جز بر روى گياه نگذارد، جواهراتش را بر سرش بگذارد هيچ درنده‌اى او را نترساند و او نيز از هيچ درنده‌اى نترسد.
٥- ٤. رضايت‌ حكومت جهانى اسلام، يرضى بخلافته السّماوات و الارض است، يعنى آسمان و زمين، از آن اظهار رضايت و خشنودى مى‌كنند، و حكومتى است كه يُحبّه اهل السماوات و الارض سماواتيان آن را دوست دارند، حكومتى كه نتيجه و بركات آن براى همه، حتى مردگان، فرج و گشايش است. «٣» ٦- ٤. بركت‌ خدا به واسطه صالحانى كه حكومت جهانى را در دست دارند، بركت را بر آنان ارزانى مى‌كند.
در حديث مى‌خوانيم: يَتَمَسَّحونَ بسَرْحِ الإِمامِ تَطلُبونَ بذلكَ الْبَرَكَةَ. «٤» به زين اسب امام دست مى‌سايند تا بركت يابند.