جهانى سازى درعرصه فرهنگ و سياست - شیرودی، مرتضی - الصفحة ١٣٥
- كالا و خدماتى كه صادر مىشود، مشمول پرداخت عوارض و ماليات نخواهد بود؛ - كليه تشويقها و امتيازاتى كه براى صادرات كالا وجود دارد، به واردات نيز تسرى پيدا مىكند؛ - حمايت از صندوقهاى غير دولتى توسعه صادرات؛ - افزايش سرمايه بانك توسعه صادرات؛ - مكلف بودن نهادهاى دولتى به ايجاد شبكه جامع اطلاع رسانى بازرگانى كشور؛ - فراهم نمودن زمينه صدور ضمانتنامه بانكى با حداقل سپردهگذارى؛ - ارائه خدمات بيمهاى و بانكى با حداقل هزينه و كارمزد؛ - پيش بينى و تعيين سهميه خاص در سهميه بندىِ اعتبارات اعطايى نظام بانكى. «١» ٣- ٢. تركيبى و تلفيقى اغلب راهبردهايى كه در مواجهه با جهانىسازى پديد آمدهاند، بر پروژهاى بودن جهانىسازى مهر تأييد مىزنند. البته بار ديگر تأكيد مىكنيم كه نبايد و نمىتوان فرصتهايى را كه جهانىسازى در اختيار كشورهايى چون ايران مىگذرد، نفى كرد، اما تهديدهاى جهانىسازى بيش از فرصتهاى آن است. از اين رو، با توجه به تحولات عديده عصر جهانىسازى چون انقلاب انفورماتيك، بانكدارى الكترونيك، تجارت متحرك و ... براى هر كشورى، از جمله كشورهاى اسلامى و نيز، جمهورى اسلامى، در راستاى راهبردهاى مورد اشاره بايد راهكارهاى زير را در عرصههاى سياسى، فرهنگى، فكرى، ارتباطى، اقتصادى و مديريتى اتخاذ نمايد.
٣. راهكارهاى سياسى «٢» برخى از راهكارهاى سياسى عبارتند از:
١. سياست خارجى همه جانبهاى اتخاذ شود كه در برگيرنده ابعاد و تأمين كننده نيازهاى سياسى، اقتصادى، تجارى، تبليغى، اجتماعى و فرهنگى باشد؛ ٢. ظرفيت بازيگرى و توان مانور ديپلماتيك بايد در عرصه بينالمللى و بر پايه قواعد بازى جهانى افزايش يابد تا در پرتو آن چالشهاى جهانىسازى كاهش يا به فرصت تبديل شود؛