شيمون پرز هم خطاب به مسئولان اسراييل مى‌گويد:
يا بايد وارد جنگى همه جانبه و تمام عيار عليه حزب الله بشويم و آن را تا پايان پيش ببريم يا اينكه آتش بس، گفتگو و مبادله اسرا را بپذيريم.
بدون شك محاسباتى به دور از موضوع دفاعى از اين رژيم، رهبران صهيونيست را به تصميم جنگى همه‌جانبه سوق داد، مخصوصاً اين كه تصميم بر اين بود از حمله هوايى استفاده شود نه حمله زمينى، تا خطر ورود به باتلاق لبنان را به دنبال نداشته باشد، امّا با شكست نيروى هوايى در انجام مأموريت محوله، نيروى زمينى هم خسارت جبران ناپذيرى ديد و آرام آرام ناكامى و شكست آن هويدا گشت و فرماندهى نظامى و سياسى اسراييل را به تباهى كشاند و به دنبال آن فرماند جنگ ٣٣ روزه ٧٩ فصل سوم شكست اسراييل: بطلان دكترين بازدارندگى ص : ٧٣ هى، اصول و دلايل راهبردى نظامى را از كف داد. به همين دليل هدف نابودى حزب الله به تضعيف آن تبديل گشت و اسراييل براى فشار به حزب الله و خلع سلاح آن از طريق استقرار نيروهاى ارتش لبنان در جنوب و نيز افزايش تعداد نيروهاى بين‌المللى در اين منطقه خواهان اجراى قطع نامه ١٥٥٩ شد.
هم چنين روزنامه هاآرتص در ٢٦/ ٧/ ٢٠٠٦ تحت عنوان: آيا اهداف جنگ تحقق مى‌يابد؟
مى‌نويسد:
در روزهاى جنگ از فرماندهان و افسران ارشد ارتش سخنانى شنيده مى‌شد كه نشان تغيير اهداف جنگ است. و اينكه تا زمانى كه مقاومت در مارون الراس، بنت جبيل و ديگر مناطق و روستاهاى لبنان در حال جنگ مبارزه است و تا عمق اسراييل را بمب باران مى‌كند، امكان انديشه دفاع از رژيم وجود ندارد.
از همين جا بود كه اهداف دفاعى و تهاجمى اسراييل تنزل يافت و كارشناسان متعددى راه حل سياسى را توصيه كردند، مانند پشتيبانى و حمايت از دولت لبنان و الزام آن به رويارويى مستقيم با مقاومت و نيز اقدام دولت لبنان به يك راه حل و توافق سياسى براى جلوگيرى از تسليم مجدد مقاومت از سوى سوريه و ايران پس از جنگ. ديپلماسى امريكا و اروپا با مشاركت كشورهاى عربى نيز خود را با نيازها و تحولات نظامى اسراييل هم ساز كرده و از دستاوردهاى سياسى اين رژيم حمايت كرده بودند تا به هنگام تنگنا به كمك اسراييل بشتابند.
به همين دليل از آن پس از ارتش اسراييل به عنوان ارتش «توانا و نادان» ياد مى‌كنند تا جايى كه تحليل‌هاى نظامى حكايت از آن دارند كه اسراييل اين جنگ را انتخاب نكرد، بلكه با وخيم شدن اوضاع خود را بر سر دو راهى مهم و حساس مى‌ديد.