جنگ امريكا و رژيم صهيونيستى عليه لبنان و مقاومت نشان داد كه بعيد به نظر نمى‌رسد كه اين جنگ «بودن و نبودن» باشد. اين جنگ شبيه جنگ سال ٢٠٠٠ عقب‌نشينى، فروريختن هيمنه نظامى و لطمه به ثبات اجتماعى و قدرت بازدارندگى اسراييل را در پى داشت. با ناكامى و اثبات بى‌فايده بودن بزرگ‌ترين و مهم‌ترين نيروى هوايى و زمينى منطقه خاورميانه، خط بطلان بر دكترين امنيت رژيم صهيونيستى كشيده شد. به همين دليل دشمن براى سرپوش گذاشتن بر خسارات گسترده و شكست خود، دست به كشتارى وحشتناك زد. اين رژيم تمام وسايل تخريب، خشونت و كشتار را به كار گرفت، و زمانى كه تسليحات و سلاح‌هاى غير هوشمند اسراييل رو به اتمام بود، امريكا از طريق فرودگاههاى بريتانيا ارتش رژيم صهيونيستى را به سلاح‌هاى هوشمند تجهيز كرد، امّا پس از شكست ماشين جنگى، تنها راه نجات، پناه بردن به راه‌هاى سياسى و ديپلماتيك از طريق برقرارى ارتباط بين‌المللى، عربى و لبنانى بود. براى اين منظور، اتاق‌هاى عمليات با برقرارى ارتباط مستقيم در تل آويو، سفارت امريكا در بيروت، كاخ سفيد و شوراى امنيت براى مديريت جنگ «بودن و نبودن»- به تعبير خود اسراييل- دست به كار شدند. اين جنگ فقط براى دفاع از اسراييل و طمع ورزى‌هاى آن نبود، بلكه براى حمايت از «حضور» امريكا در عراق و نجات از باتلاق اين كشور و نيز براى كاهش گرفتارى امريكا در ناتوانى پرداختن به پرونده هسته‌اى ايران، پرونده هسته‌اى كره شمالى و پرونده سوريه به راه افتاد. اگر چه در اين راستا براى سوء استفاده از جنايت ترور رفيق حريرى، نخست وزير سابق لبنان و تعدادى ديگر از شخصيت‌هاى لبنانى كه نمى‌توان دست امريكا و اسراييل را در آن ناديده گرفت تلاشهاى تبليغاتى گسترده‌اى به عمل آمد.
هدف اصلى، ايجاد خاورميانه جديد است و همه اهداف پيش گفته، اهداف جانبى امريكا به شمار مى‌رود. تشكيل خاورميانه جديد، به ضرر انسان‌ها، مايملك، حال و آينده جهان عرب و مسلمانان در افغانستان، عراق، فلسطين، لبنان، سوريه و ايران تمام خواهد شد.
به اين ترتيب اهميت و حساسيت جنگى را درمى‌يابيم كه مقاومت از دهه هشتاد تا به امروز وارد آن شده است. موضوع اسارت دو يا سه سرباز نيست؛ بلكه مساله اصلى همه خاورميانه و كشورهايى مانند مصر، اردن و سازمان آزادى بخش فلسطين است كه قرارداد سازش و تسليم را امضاء كرده‌اند؛ زيرا بلند پروازى‌ها و طمع ورزى‌هاى اسراييل و امريكا حد و مرزى ندارد، حد و