جنگ 33 روزه - حسینی فاضل، سید مرتضی - الصفحة ٣٢١
با وجود يك ارتش شكست خورده هيچ سودى ندارد و درباره جنگ دوم لبنان نيز مىگويد:
ارتش اسراييل با تمام قدرت جنگ را شروع كرد امّا مانند سگ [كتك خورده] مجبور شد دمش را روى كولش بگذارد و بازگردد.
در همين زمينه شمارى از انديشمندان صهيونيست معتقدند، يكى از عوامل اساسى ناتوانى حكومت عبرى در برابر اسلامگرايان فلسطين و لبنان، كمرنگ شدن مجموعهاى از ارزشها در حكومت عبرى است. آرى شاويت اعتقاد دارد كه لذتگرايى افراطى جامعه اسراييل، آن را تباه كرده و اسراييل را در مقابل اسلامگرايان فشل ساخته است.
شاويت باور دارد كه فساد جامعه اسراييل و حاكميت گروهى با منافع طبقاتى و گروهى زمينه را براى صدها مسلمان مؤمن و مجاهد فراهم كرده تا اسراييلِ داراى ارتشى قوى را به چالش بكشانند. وى مىافزايد: ارتشى كوچك از مؤمنان امّا فرمانبر و مصمّم آمدهاند تا به ما بگويند:
دمكراسى شما تباه كننده است! لذتگرايى غربىِ شما تباه كننده است! جامعه آزاد دلبسته به زندگى دنيايى در خاور ميانه متدين، ارزشى و منزلتى ندارد.
شاويت به عنوان يك هشدار جدى درباره پيامدهاى جنگ لبنان در جامعه اسراييل غرق در خودخواهى و شهوت، مىگويد: امروزه، اسراييل به سفينهاى مىماند كه افراد براى نيل به لذات بر آن سوار مىشوند، ناخداى كشتى و مسافران مست آن، غافل از طوفان سهمگينى هستند كه به سوى آنان در حركت است. شاويت مىافزايد:
نظام سرمايهدارى در اسراييل، ما را در برابر اسلامگرايان به زانو درآورده و نظام سرمايهدارى مبتنى بر فردگرايى افراطى ويرانگر است و حس همكارى اجتماعى را نابود مىكند، و ايمنى ملى را از دست مىدهد. «١» جامعه پيشرفته فاسد رونى بن اوفرات، نويسنده اسراييلى، تأكيد مىكند، اعتقاد به كرامت ارتش و ضرورت انسجام اجتماعى از ارزشهاى مهم جامعه اسراييل تا سال ١٩٨٥ به شمار مىرفت. در گذشته و در دوره كوران سختىها و ناملايمات نظامى، ساكنان اسراييل، در درجه اول يك سرباز محسوب مىشدند و