اما به نظر مردم اسراييل، جناح راست با توجه به تركيب كنونى و وجود اختلافات در اين جناح قادر نيست كه مسئولان سياسى و امنيتى جديدى را به عنوان جايگزين انتخاب كند، مخصوصاً كه حزب كار با جناح راست در دولت مشاركت دارد.
به اين ترتيب روشن مى‌شود كه اسراييل در حالت جنگ يا صلح بزرگ‌ترين دشمن فرهنگ بشرى به شمار مى‌رود. فرهنگ اسراييل در واقع ملغمه‌اى است از فرهنگ ملت‌ها و مردمان مهاجرى كه به سرزمين‌هاى اشغالى آمده‌اند و فرهنگ آنان نيز تركيبى است از اساطيردينى و طمع‌ورزى آنها در كسب سود بيشتر براى اشغال‌گران از راه گرفتن سرزمين ديگران. فرهنگ واقعى كه در كنار چنين فرهنگى ايجاد مى‌شود عبارت است از تشكيل يك وجدان و شخصيت كه درد، غم، فقر، محروميت و دشمنى را به يك امر شخصى تبديل كرده و موجب پريشانى انسان مى‌گردد و حتى ممكن است به خودكشى منجر گردد. همان‌گونه كه يكى از شهروندان ژاپنى در اعتراض به تجاوز اسراييل عليه لبنان دست به خودكشى زد.
سخن درباره فرهنگ اسراييل در واقع فقط يك حرف است. جوستيسان گاردر، داستان‌نويس نروژى، پس از تجاوز اسراييل به لبنان اعلام داشت: ما همان‌گونه كه در گذشته نتوانستيم رژيم نژادپرست آفريقاى جنوبى را به رسميت بشناسيم، از امروز به بعد دولت اسراييل را نيز به رسميت نمى‌شناسيم.
وى مى‌افزايد: «ما به روى كسانى كه گمان مى‌كنند پروردگار ملتى را به عنوان قوم برتر برگزيده و آنها اجازه كشتار ديگران را دارند لبخند تلخ مى‌زنيم.» همچنين جمعى از اديبان يهودى با صدور بيانيه‌اى، از طرفى جنگ لبنان را محكوم و از طرف ديگر اهداف اعلام شده اسراييل را تأييد كردند و نيز خواهان نابودى حزب‌الله و خلع سلاح آن شده بودند. به اين ترتيب مى‌بينيم فرهنگ اسراييلى از طرفى جنگ در مقابل جنگ را محكوم مى‌كند و از طرف ديگر اهداف و اسباب شروع آن را درست مى‌پندارد! آرى اين پايه و اساس فرهنگ تجاوز است و اسراييل كه براى چنين هدفى تشكيل شده چيزى جز تجاوز نمى‌شناسد.
در واقع سخن از فرهنگ اسراييل مانند سخن درباره تانكى است كه عاشق قصه و موسيقى است! در حالى كه اسراييل دشمن فرهنگ بشرى است، زيرا براى همين به وجود آمده است.
اسراييل از زمان پديد آمدن دشمنى خود با فرهنگ انسان را به نمايش گذاشته و بارها به آثار