بعضى معتقدند روى كار آمدن تندروها در امريكا به رهبرى بوش پسر در سال ٢٠٠٠ و نيز به دست گرفتن قدرت از طرف تندروها، در اسرائيل به رهبرى شارون در سال ٢٠٠١، فرايند صلح خاورميانه را به بستر مرگ كشاند و از آنجايى كه عرفات از خلع سلاح مقاومت فلسطين سرباز زد، تلاش براى بركنارى و محاصره سياسى وى آغاز شد.
در همين موقع، حادثه ١١ سپتامبر ٢٠٠١ اركان ايالات متحده را به لرزه درآورد و سرنوشت نظام جهانى را دگرگون ساخت، زيرا اين رخداد، فرصتى طلايى براى نومحافظه كاران كاخ سفيد فراهم كرد تا براى تسلط بر جهان، طرح «قرن جديد امريكايى» را اجرا كنند. همزمان شارون نيز با چراغ سبز امريكا فرصت پيدا مى‌كرد تا مقاومت مسلح فلسطينى را قلع و قمع كند، و با ادعاى اينكه فلسطينى‌ها در خلع سلاح مقاومت مشاركت نكرده‌اند، زمينه بركنارى عرفات را نيز فراهم نمايد.
به اين ترتيب «جنگ جهانى ضد تروريسم» نشان داد كه اسرائيل و امريكا در يك سنگر قرار گرفته‌اند، هم چنين فاش ساخت كه از نگاه آنها تمام سازمان‌هايى كه عليه اسرائيل سلاح به دست گرفته‌اند، از جمله حزب الله، سازمان‌هاى تروريستى‌اند و تفاوت چندانى با القاعده و بن‌لادن ندارند.
به اين ترتيب، زمانى كه امريكا براى بركنارى طالبان و نابودى القاعده، جنگ افغانستان را راه انداخت، شارون هم به تخريب و نابودى تأسيسات زيربنايى سرزمين‌هاى اشغالى دست زد تا دولت مستقل فلسطين را در آينده با مشكلات حياتى دست به گريبان سازد. يادآورى مى‌كنيم، بيشترين سرمايه گذارى را در زمينه تأسيسات زيربنايى فلسطين اتحاديه اروپا انجام داده بود.
اتحاديه اروپا نيز با نگرانى تمام، واكنش خشونت‌آميز تندروهاى امريكا، پس از حادثه يازده سپتامبر، و نيز عمليات نظامى پر هيمنه‌اى را كه بوش، از آن با عنوان «جنگ مقدس» عليه «تروريسم اسلامى» نام مى‌برد، زير نظر داشت؛ امّا چاره‌اى جز همكارى و همسويى با ايالات متحده نداشت، به همين دليل پشتيبانى و همكارى اروپا با امريكا در جنگ افغانستان جاى تعجب ندارد، با اين وجود برخى از كشورهاى اروپايى نمى‌خواستند در همه برنامه‌هاى امريكا شركت جويند، به ويژه زمانى كه بحث از حمله به عراق- با موافقت يا حتى بدون موافقت شوراى امنيت- پيش آمد. واشنگتن نيز با كشورهايى كه به رهبرى فرانسه و آلمان با حمله امريكا به عراق مخالف بودند، رفتار گستاخانه داشت و حتى وزير دفاع امريكا از تشكيل اروپاى جديد در برابر اروپاى قديم سخن گفت.