مسأله فلسطين بپردازد و اين سرزمين را به كشورى تبديل كند كه بتواند در آن يكه‌تازى نموده و مخالفى هم برايش وجود نداشته باشد.
با اين وجود، اجلاس بيروت در مارس ٢٠٠٢ آمادگى اعراب را براى عادى سازى كامل روابط با اسرائيل اعلام نمود مشروط به اينكه اسرائيل با عقب‌نشينى تا مرزهاى چهارم ژوئن ١٩٦٧ و برپايى حكومتى فلسطينى موافقت نمايد. اما نخست وزير سابق اسرائيل، آريل شارون با انجام عمليات «ديوار حائل» و يورش سريع و فورى به مناطق حكومت خودگردان اين طرح مسالمت آميز را نپذيرفت و هدف از طرح اعراب را «محو اسرائيل» قلمداد كرد.!! پس از آن در اجلاس سران الجزاير در مارس ٢٠٠٥ بار ديگر بر پايبندى كشورهاى عربى به اعلاميه بيروت تأكيد شد كه اين بار نيز اسرائيل اين ابتكار عربى را نپذيرفت. حتى عبدالله دوم، پادشاه اردن پيش از برگزارى اجلاس الجزاير، پيشنهاد داد كه كشورهاى‌عربى بدون پيش شرط و به عنوان پيش پرداخت، با اسرائيل فرايند عادى سازى روابط را دنبال كنند كه اين پيشنهاد مورد پذيرش اجلاس الجزاير قرار نگرفت. در همين حال شمارى از كشورهاى عربى در جهت عادى سازى روابط ديپلماتيك و تجارى با اسرائيل گام‌هايى برداشتند بى‌آنكه براى پايان دادن به نزاع عربى- اسرائيلى به راه حلى دست يابند. «١» اين زنجيره ناكامى‌ها و نبود جايگاه مناسب سياسى و نظامى براى اعراب در رويارويى با دشمن موجب شده فضاى روانى بسيار نوميد كننده‌اى در جوامع عربى و اسلامى رواج پيدا كند، به ويژه در لبنان، سوريه و فلسطين كه رنج بيشترى مى‌برند و مسأله رويارويى با اين رژيم ميان آنان بيشتر مطرح مى‌باشد. اين مسأله موجب شده اين جوامع در باتلاق نوميدى گرفتار شوند و به آرزوهايى كه پيش از اين شبه محال به نظر مى‌رسيد، روى آورند و جستجو براى يافتن جايگزين‌هاى مناسب- از جمله بازگشت به اصول اسلامى خود- را دنبال كنند. گزارش توسعه انسانى سازمان ملل مربوط به سالهاى ٢٠٠٢ و ٢٠٠٣ بيانگر وجود «وضعيت اسف بار» در ميان اين جوامع مى‌باشد. اين گزارش علت اين وضعيت را، بيكارى، بى سوادى، عقب ماندگى در زمينه‌هاى اطلاعاتى، نقش زنان، حقوق بشر و ... اعلام كرده است. گزارش سال ٢٠٠٤ بخشى از مسئوليت اين مشكلات را مستقمياً متوجه عوامل خارجى از جمله اشغال عراق توسط امريكا و