ليوى هشدار مى‌دهد:
جنگ لبنان در مقايسه با جنگ‌هاى آتى كه شديدتر و خشن‌تر خواهد بود، مانند يك بازى به نظر مى‌رسد. اعتقاد به اينكه وقت به نفع ما مى‌گذرد، خيالى خام است، هم‌اكنون كه زمان در حال گذر است دنياى عرب و جهان اسلام در حال مسلح شدن مى‌باشد. خطر بمب اتم و موشك‌هاى دوربرد بر سر ما سايه افكنده است. تنها راه حل اين است: قبل از آن كه بمبى بر سر ما فرود آيد، كانون مبارزه و درگيرى را نابود كنيم. امّا اسراييل چشم‌هاى خود را بسته و آينده خود را به يك آرامش موقت ولى خطرناك و مشحون از جنگ پيوند زده است در حالى كه در آينده به دليل پيشرفت وسايل جنگى، بعد مسافت اهميت خود را از دست مى‌دهد.
در مقابل اسراييل به بهانه موضوع زمين و امنيت از ما مى‌خواهد تا در جهت معكوس حركت كنيم.
نخست وزير، باراك، فرصت‌سوزى كرد و به شهادت شمار زيادى از نزديكانش در آخرين لحظه امضاى پيمان صلح با سوريه، ترسيد و گام‌هاى او به لرزه افتاد، به همين دليل از امضاى پيمان صلح سر باز زد. اين اقدام او يك جنايت به شمار مى‌رود. الآن هم وضعيت همين گونه است. معتقديم اگر طرف مقابل آرام نشسته است، چرا بايد زمين‌هاى آنها را بازگردانيم؟ وقتى هم كه طرف مقابل ما به جنگ دست مى‌زند، مدعى مى‌شويم، كسى نيست كه با آن گفتگو كنيم، به ويژه هنگام شعله ور شدن آتش جنگ كه ما به سراغ ماشين جنگى مى‌رويم، مانند همين جنگ، هرگونه گفتگوى مسالمت‌آميز را رد و به آينده موكول مى‌كنيم.
ليوى نوشته خود را اين گونه پايان مى‌دهد:
در حال حاضر كه امريكا سوريه را به پيوستن به جامعه جهانى تشويق مى‌كند، شرايط خوبى براى دست‌يابى به صلح با آن فراهم شده؛ امّا هنوز در اسراييل ادعا مى‌ جنگ ٣٣ روزه ١٦٠ ابعاد استراتژيك شكست اسراييل در فلسطين ص : ١٥٩ شود كه واشنگتن با بشار اسد به عنوان محور شرارت در حال مقابله و تسويه حساب است، و اگر با سوريه صلح كنيم امريكايى‌ها درباره ما چه خواهند گفت؟
اين هم بهانه‌اى بيش نيست، آن هم بهانه‌اى دروغين! معتقديم صلح با مصر بيش از هر جنگى ساليان متمادى است كه امنيت اسراييل را تأمين كرده و همان طور كه ما با دور زدن‌