جنگ 33 روزه - حسینی فاضل، سید مرتضی - الصفحة ٢٧٦
شكست خوردهاند. به ويژه اينكه اسرائيل نمىتواند و يا مجبور نيست به تنهايى با تهديد ايران از طريق لبنان رو در رو شود. حتى كشور بزرگى چون ايالات متحده براى اينكه بتواند بر موازنه قدرت در خاور ميانه اثرگذار باشد، به پيمان و ائتلافهاى بينالمللى نياز دارد. مصر، اردن، عربستان و ديگر كشورهاى خليج فارس طرفهايى هستند كه براى تشكيل ائتلاف بر ضد اصولگرايى اسلامى مناسباند. اما براى اينكه اين كشورها در جهت انزواى ايران با حكومت يهودى همكارى كنند بايد اسرائيل با انجام مذاكرات سياسى جدى كه به پايان اشغال گرى در كرانه باخترى منجر مىشود، بهاى اين همكارى را بپردازد.
سوريه نيز بها مىخواهد تا جلوى محمولههاى تسليحاتى ايران را كه براى حزبالله ارسال مىشود بگيرد. ايال زيسر، عضو مركز پژوهشهاى راهبردى يافا معتقد است: بشار اسد بعد از پرواز جنگندههاى اسرائيلى بر فراز كاخ وى، ديگر از مواضع سنتى خود از جمله همكارى با سازمانهاى تروريستى فلسطين كوتاه نخواهد آمد. زيسر پيشبينى مىكند كه بشار اسد در برابر اين تهديدات مواضع بسيار سختى را اتخاذ نمايد، چرا كه اين اقدام وى، حمايتِ مردمى را در كشورش و ديگر نقاط جهان عرب به همراه دارد. بشار اسد بدون دريافت بهاى سنگين، محسوس و شايان توجه هرگز خود را از ايران و حزب الله جدا نخواهد نمود. اين بها از نگاه زيسر بازگشت به مذاكرات بر سر جولان مىباشد. خطوط مذاكرات با سوريه- همچون مذاكره با فلسطينىها- در بيانيه و قطعنامه اتحاديه عرب در اجلاس ٢٠٠٢ بيروت ترسيم شده است. (روابط عادى بين اعراب و اسرائيل در برابر عقبنشينى اسرائيل تا مرزهاى ژوئن ١٩٦٧ و حل مسأله پناهندگان بر اساس قطعنامه سازمان ملل به شماره ١٩٤ به گونهاى كه همه بر سر اين راه حل اتفاق نظر داشته باشند.).
عكيفا الدار تأكيد مىكند كه طرح ابتكارى وليعهد عربستان، ملك عبدالله «١» در سال ٢٠٠٢ ميلادى كه در اتحاديه به تصويب رسيد، در مكانيسمهاى بينالمللى براى صلح فراگير، و براساس نقشه راه عاملى اساسى و حياتى به شمار مىرود و اين طرح درصدد تحقق صلح در تمامى ابعاد از جمله صلح ميان سوريه، لبنان و اسرائيل مىباشند. وى در پايان اين سؤال را مطرح مىكند: تا چه زمانى جهان خردمند، اين كشورها را در اين منطقه به حال خود رها مىكند تا اينكه خير و صلاح خود را نشناسند؟ در حاليكه منافع حياتى اين جهان خردمند در منطقه تهديد مىشود.