جنگ 33 روزه - حسینی فاضل، سید مرتضی - الصفحة ٢٨٧
انديك مىافزايد:
از مدتها قبل، امريكا و اسراييل، ايران را به دليل تلاش براى دستيابى به سلاح هستهاى و «حمايت از تروريسم»، تهديد مشترك خود مىدانستند، امّا امروزه برخى از كشورها و رهبران كشورهاى عربى مانند عربستان سعودى، امارات، مصر، اردن، فواد سنيوره، نخست وزير لبنان، و ابومازن رئيس تشكيلات خودگردان نيز به امريكا و اسراييل پيوستهاند. زيرا آنها نيز از پيشرفت روزافزون محور ايران- سوريه و حزب الله شديداً نگران هستند و از برنامه هستهاى ايران و دخالت در امور داخلى آنها در هراساند، هم چنين رهبران اين كشورها از افزايش محبوبيت رئيس جمهور احمدىنژاد و سيد حسن نصرالله در ميان مردم كشور خود شديداً اضطراب در دل دارند. آنها نه موافق تسلط ايران بر منطقهاند و نه مىتوانند نسخه ايران در به كارگيرى خشونت و تروريسم را براى تغيير سرنوشت منطقه بپذيرند. «١» انديك مىافزايد:
اكنون امريكا و اسراييل با اين سؤال جدى مواجهاند كه آيا مىتوانند كشورهاى عربى را براى جلوگيرى از تسلط ايران بر منطقه با خود هم داستان سازند؟
او مىگويد:
تنها جواب راهبردى و موثر براى مقابله با تهديدات ايران- سوريه و حزب الله هم پيمانى با رهبران معتدل منطقه با حضور امريكا، اسراييل و كشورهاى عربى است.
انديك مىگويد:
دقيقاً همين پيشنهاد را اسحاق رابين در آغاز دهه نود مطرح كرد، او معتقد بود منافع اسراييل و امريكا ايجاب مىكند، براى مقابله با تهديد بزرگتر يعنى ايران بايد با كشورهاى عربى مجاور و به خصوص فلسطينىها به يك پيمان صلح دست يابيم.
انديك مىافزايد:
اگر اين سخن آن روز درست بود، امروز درستتر به نظر مىرسد. كسانى كه هشدار مىدهند ممكن است امريكا منافع اسراييل را فداى ايجاد رابطه با ايران يا سوريه كند،