را متقاعد سازد كه به فلسطين مهاجرت و در آنجا سكنى گزينند. اسرائيل در اين جنگ (همچنين در جنگ‌هاى سخت تر و شديدترى كه پس از آن ممكن است رخ دهد) رسوا شد.
انتفاضه، مقاومت و ايستادگى مستمرّ فلسطينى‌ها نيز باعث رسوايى اين رژيم شد.
اسرائيل ديگر امنيت و آسايش ندارد. چنين تحولى در اسرائيل به اين معناست كه واقعيت واژگون شده است. از اين پس اسرائيلى‌ها آينده خود را به شيوه‌اى متفاوت از گذشته پايه ريزى مى‌كنند. آينده خود را بر اساس نبود اميد به صلح تضمين كننده پايان نزاع و درگيرى، بنا مى نهند. به همين دليل مهاجرت معكوس از سوى دهها هزار اسرائيلى شروع شد تا ديگر به اين منطقه بازنگردند. آخرين نظرسنجى نشان مى‌دهد كه ٤٣% اسرائيلى‌ها احساس مى‌كنند امنيت فردى آنان كمتر از گذشته شده و تنها هفت درصد نظرى مخالف دارند. از ميان هر چهار اسرائيلى، يك نفر به توان اين رژيم براى بقا بى‌اعتماد است، چراكه آنان به طور عميق بر اين باورند كه كه اگر چه ارتش بنيانگذار حكومت و حامى آنان مى‌باشد، اما از قله به پايين سقوط كرده است. لذا اعتماد و باورى به توانايى ارتش- هرچند نيرومند- براى تحقق اهدافش مشاهده نمى‌شود. در نتيجه عاملى كه موجب انسجام و پيوستگى ارتش مى‌شد و دستاوردهاى پياپى را به دنبال داشت تا اساس اين انسجام و يكپارچگى ارتش شود، ديگر وجود ندارد. به همين رو تكرار شكست‌ها و ناكامى‌ها آشكار شد و دو گانگى‌ها و اختلاف هاى درون فرماندهى در اين جنگ و پس از آن به مرز انفجار رسيد. فرماندهان ارتش در برابر اين شكست، يكديگر را متهم مى‌نمايند. در نتيجه اين امر موجب سرنگونى رأس هرم نظامى يعنى رئيس ستاد كل ارتش دان حالوتس شد. همچنانكه اين امر به متزلزل شدن اركان رهبرى سياسى منجر گرديد.
شكست در اين جنگ موجب افزايش شكاف‌هاى سياسى و اختلافات حزبى شد. به طورى كه احزاب بزرگ دچار فروپاشى و انحلال شدند و تلاش براى نجات آنان بى فايده بود. علاوه بر اين، احساس عمومى به خلأ در سطح رهبرى افزايش يافت به طورى كه فقدان رهبران برجسته كاريزماتيك در اسرائيل كه توانايى نجات اسرائيل از اين وضع نابسامان را داشته باشند، به وقوع پيوست. همين امر پروژه صهيونيسم و آينده حكومت عبرى بنيان شده از سوى بن گوريون را تهديد مى‌كند. اين امر در بحث‌ها و مناقشه‌هاى كنفرانس هفتم هرتزل آشكار شد. در اين كنفرانس- بر اساس نوشته روزنامه يديعوت آحارنوت در تاريخ ٢٢/ ١/ ٢٠٠٧- همه اعضاى‌