توجه به ماهيت مجادله درباره اهميت و كيفيت جنگ، نشان مى‌دهد كه فرماندهان نظامى و سياسى با چه آشفتگى و سردرگمى دست به گريبان بودند. جناح طرفدار جنگ كه مسئوليت اداره جنگ را نيز به عهده داشت، براى توجيه شكست خود در برابر افكار عمومى اسراييل در مخمصه شديد افتاد. اين جناح درباره ضرورت جنگ و تقويت جبهه داخلى همراه با بازگذاشتن هر چه بيشتر دست ارتش براى پيروزى بر حزب الله و ايجاد تغيير وضعيت سياسى و استراتژيك منطقه تاكيد مى‌كرد. امّا پيامدى را كه جنگ براى اسرائيلى‌ها بر جاى گذاشت، كشمكش‌هاى عميق و پيچيده‌اى را درباره فوايد و ضرورت جنگ پديد آورد، به ويژه پس از اين كه همگان دريافتند كه اين جنگ، تهاجمى توفنده و پيروز نيست، بلكه به يك نبرد دفاعى خانگى تبديل شده و چهره ارتش، هيمنه دولت و جايگاه بازدارندگى اسراييل در منطقه به صورت جدى در معرض خطر قرار گرفته است. با نتايجى كه مقاومت به دست آورد، بحث درباره جنگ از ضرورت آن تا بيهوده بودن آن در جريان بود؛ البته اگر اسراييل منافعى به دست مى‌آورد، افكار عمومى هر چه بيشتر آن را تاييد مى‌كرد؛ امّا هرگز چنين نشد، بلكه اسراييل در دريا، خشكى و هوا با نتايج غير منتظره‌اى روبرو گشت.
جناح راست تندرو اسراييل با بهره‌بردارى از وضع آشفته توجيه شكست جنگ و ناتوانى فرماندهى آن، در صدد انتقاد از نخست وزير، ايهود اولمرت و وزير دفاع و رئيس ستاد ارتش برآمدند.
اين جناح دولت را از زمان عقب‌نشينى يك طرفه از جنوب لبنان تا عقب‌نشينى يك جانبه از باريكه غزه كه موجب افزايش توان و ايستادگى حزب الله در برابر اسرائيل شد به سوء مديريت متهم كرد.
در عوض، جناح چپ با نمايندگى حزب ميرتس و بعضى روشنفكران، اگر چه در اصل حمله به حزب الله را تحت عنوان «مبارزه با تروريسم» تاييد مى‌كنند؛ امّا در عين حال، بر حكومت كه هم پيمانان صلح و سازش در لبنان و فلسطين را تباه كرده، خرده مى‌گرفتند كه چرا راهبرد عقب‌نشينى از سرزمين‌هاى اشغالى (از سال ١٩٦٧) را نمى‌پذيرد. حتى اين كشمكش‌ها با متهم ساختن دولت و رئيس ستاد ارتش در واگذارى مسئوليت بيش از حد به حملات هوايى و عدم اتكا به حمله زمينى از همان آغاز، به دامنه مسايل نظامى نيز كشيده شد. حالوتس معتقد است، نيروى هوايى وظيفه خود را انجام داده، ولى نيروى پياده و زمينى نمى‌توانست بدون تحمّل خسارات فراوان انسانى و تسليحاتى، حزب الله را درهم بكوبد. بگومگوها به جايى رسيد