در اين راستا چند عامل به اسراييل كمك كرد، از جمله اختلافات داخلى لبنان درباره قانونى بودن سلاح مقاومت، در اختيار بودن پذيرش صلح يا جنگ به دست حزب الله و موضع رسمى منطقه‌اى لبنان در مقابل سوريه و ايران. البته ناگفته نماند، كشورهاى عربى از مداخلات بين‌المللى و منطقه‌اى كه ممكن بود امنيت و ثبات آنها را در معرض خطر قرار دهد، ترسى به دل داشتند، به ويژه پس از سقوط صدام و ايجاد هرج و مرج در عراق و نيز احتمال افزايش نفوذ ايران بنيادگرا پس از عراق در ديگر كشورهاى عربى. به همين دليل وزيران خارجه كشورهاى عربى در نشست ٧/ ٨/ ٢٠٠٦ در بيروت به حمايت از لبنان پرداختند و خواسته‌هاى لبنانى‌ها را كه در محورهاى هفتگانه طرح فؤاد سنيوره نخست‌وزير اين كشور، انعكاس داشت، پذيرفتند و آن را در دستور كار نشست قرار دادند. به دنبال اين جلسه، عمرو موسى دبير كل اتحاديه عرب و وزيران خارجه امارات و قطر مأموريت يافتند تا اين خواسته‌ها را به اطلاع شوراى امنيت برسانند.
اسراييل هم تلاش مى‌كرد تا از اين وضع آشفته، نهايت سوء استفاده را ببرد و علاوه بر طرح مسئله ايران، هدف اصلى جنگ، يعنى ايجاد كودتا يا هرج و مرج در وضعيت سياسى منطقه به ويژه لبنان را دنبال كند. ديگر اهداف رژيم صهيونيستى عبارت بودند از: ١. بازگرداندن دو سرباز اسير نزد حزب الله ٢. حمله به زيرساخت‌هاى نظامى و غيرنظامى حزب الله ٣. ايجاد يك منطقه حايل عارى از سلاح در جنوب لبنان ميان مقاومت و رژيم صهيونيستى تا درگيرى ميان دو طرف از طريق عمليات مستقيم يا شليك موشك را كاهش دهد. اين هدف نيز با استقرار ارتش دست نشانده جنوب لبنان در مرزهاى جنوب اين كشور و كنترل امنيت به نفع شهرك‌هاى صهيونيستى نشين در شمال فلسطين و سرزمين‌هاى اشغالى از جمله مزارع شبعا برآورده مى‌شد.
هم‌چنين اسراييل در اين جنگ چند هدف سياسى راهبردى دراز مدت را نيز دنبال مى‌كرد، برخى از مهم‌ترين اين اهداف عبارت بودند از:
١. شكست اراده مقاومت لبنان با ايجاد وحشت، تيره و تار ساختن زندگى ملت لبنان و تفرقه ميان صفوف مردم. اين رژيم مى‌خواست به اين مردم بفهماند كه بابت حمايت از مقاومت بايد بهاى سنگينى را بپردازند. اسراييل براى رسيدن به اين مقصود عليه زيرساخت‌ها به ويژه منابع آب، انرژى، پل‌ها و راههاى ارتباطى و حتى كاروان‌هاى حامل سوخت و مواد غذايى به حملات ويرانگرى دست زد.