منشور سازمان ملل را آشكارا نقض مى‌كرد؛ زيرا اين ماده دخالت در امور داخلى كشورها را ممنوع كرده مگر در قالب فصل هفتم منشور.
با اين وجود، از همان ابتدا آشكار بود كه خطر صدور قطع نامه متوجه سوريه و لبنان است؛ زيرا به محض صدور قطع نامه پيامدهاى سياسى مهم آن طوفان مورد نظر اسراييل و امريكا را در منطقه به راه انداخت. امّا خيلى زود محاسبه اين دو كشور اشتباه از آب درآمد، به ويژه امريكا كه دريافت شرايط تحميلى به سوريه، شرايطى ناممكن و غير عملى است و سوريه آنها را اجرا نخواهد كرد؛ زيرا عقب‌نشينى كامل سوريه از لبنان، از هم پاشيدن مقاومت لبنان به رهبرى حزب الله و نيز بستن دفاتر سازمان‌هاى فلسطينى مخالف سازش با اسرائيلى، در نهايت به يك نتيجه منجر مى‌شد؛ تسليم كامل لبنان در برابر اسرائيل و امريكا؛ كه در اين صورت، امنيت، دولت و جامعه سوريه مستقيماً تهديد مى‌شد.
امّا هيچ‌كس تصور نمى‌كرد يا انتظار نداشت طوفان لبنان با قتل و ترور رفيق حريرى، نخست‌وزير سابق اين كشور به پا شود. صرف‌نظر از دست‌هاى پشت پرده اين جنايت، ترور رفيق حريرى يك رشته واكنش‌هايى را به دنبال داشت كه اسرائيل، امريكا و اروپا از آن بهره‌بردارى كردند و باعث شد تا سوريه غمگينانه از لبنان عقب‌نشينى كند، و پيش‌بينى مى‌شد كه اين روند تا خلع سلاح حزب الله و نيز خلع سلاح فلسطينى‌هاى داخل لبنان ادامه يابد.
امّا واكنش سريع حزب الله با هماهنگى ديگر نيروهاى ميهنى مخالف نفوذ غرب و اسرائيل در لبنان، وضعيت سياسى لبنان را به گونه‌اى تغيير داد كه بدون توافق يا اجماع همه لبنانى‌ها، اجراى قطع نامه ١٥٥٩ ممكن نباشد. از طرفى در انتخابات اين كشور پس از ترور رفيق حريرى، هيچ يك از طرفين درگير اكثريت را به دست نياورد؛ علاوه بر آن شرايطى را فراهم كرد كه حزب الله در دولت پس از انتخابات شركت كند، زيرا لبنانى‌ها درباره مسايل مهم حل نشده، از جمله سلاح حزب الله راه ديگرى به جز گفتگو نداشتند.
وقتى كه تحولات لبنان به اين مرحله رسيد، احساس مى‌شد كه طرح امريكا- فرانسه در لبنان با مشكل مواجه شده، و امكان خلع سلاح حزب الله از طريق فشارهاى سياسى داخل وجود ندارد. به موازات اين تحولات، پيشرفت برنامه هسته‌اى ايران و دست‌يابى اين كشور به غنى سازى اورانيوم موجب شد تا دولت امريكا انگيزه عمليات نظامى عليه ايران و سوريه يا هر دو را با هم در سر بپروراند.