جنگ 33 روزه - حسینی فاضل، سید مرتضی - الصفحة ٣٥٥
سياسى، اقدامات سازمان يافته و برنامه ريزى شده را نمىبينيم.» اين كميته، نبود اقدامات سازمانيافته در اين وزارت خانه را موجب صدمه ديدن منافع اسرائيل در مذاكرات قلمداد مىكند.
اعضاى اين كميته از متوجه كردن مسئوليتها به سوى افراد خوددارى نموده و اين مسئوليت را متوجه نهادها و كادر سياسىاسرائيل مىنمايند. همچنين نسبت به تصميم گيرى در شرايط اضطرارى و نيز اقدامات روزانه، خواستار «ايجاد تغيير روشمند و عميق» در نحوه عملكرد سطوح سياسى و نظامى مىشوند.
وينوگراد مىگويد: «جنگ دوم لبنان، مسائلى را كه جامعه اسرائيل ترجيح مىداد از آنها فرار كند، بار ديگر براى بررسى و بحث و تبادل نظر مطرح ساخت. اسرائيل نمىتواند در شرايط مسالمتآميز و با آرامش در منطقه به حيات خود ادامه دهد مگر اينكه، منطقه خاورميانه به برخوردارى اين رژيم از رهبران سياسى و نظامى، توان نظامى و پايدارى اجتماعى باور داشته باشد. محيط پيرامون اسرائيل به وجود اين عوامل در اسرائيل باور داشته؛ اين مسأله بتواند براى اسرائيل در برابر همسايگانش كه مايلند به آن حمله كنند، و هرچند با توسل به زور درصدد جلوگيرى از تحقق اهدافش مىباشند، بازدارندگى ايجاد نمايد، ... تلاش براى تحقق صلح و يا سازش بايد از موضع قدرت نظامى، پايدارى اجتماعى و سياسى و بر اساس توانايى و آمادگى براى جنگيدن در راستاى ارزشها و امنيت ساكنان اسرائيل، باشد.».
وينوگراد در سرآغاز گزارش خود يادآور مىشود كه نوع كار اين كميته بىسابقه است. «بسيارى از وقايع پيچيده وجود داشت كه هيچ يك از كميتههاى تحقيق در گذشته با چنين مسألهاى روبرو نبودهاند.» همچنين ارزيابى اعضاى كميته از تشكيل چنين كميتهاى چنين است: «اين مسأله نشانه آمادگى فرماندهان نظامى و سران سياسى اسرائيل براى مواجه شدن با انتقادات مىباشد.» اين گزارش مىگويد: «توصيف ناتوانى در مديريت جنگ امرى است كه مىتوان آن را به عنوان ضربه به اسرائيل و ارتش آن تلقى نمود.» در بخش ديگرى از گزارش آمده: «ما به طور شفاف، عيوب و ناكامىها را بيان مىكنيم، چون ايمان داريم كه اسرائيل تنها از اين راه خواهد توانست قوىتر از امروز به صحنه بيايد.» سپس، احساس شكست و نوميدى در مرحله پس از جنگ را كه بر سراسر اسرائيل سايه افكنده، يادآور مىشود: «تحقيق و ژرف نگرى در رويدادهاى اين جنگ را به عنوان كليدى براى درس گرفتن از اين جنگ و به كاربردن عبرتهاى برگرفته از آن در آينده، امرى مهم قلمداد نموديم.»