حملات حزب الله را بگيرد. جلوگيرى از تهاجم‌هاى حزب الله نيز تا زمان توافق بر سر آتش بس امكان‌پذير نيست. همچنين اين حزب تنها زمانى دو سرباز اسرائيلى را آزاد خواهد كرد كه با اسراى لبنانى مبادله شوند.» وى مى‌افزايد: «ايالات متحده و اسرائيل بايد اين حقيقت را درك كنند كه گاه مى‌توان با زور و قدرت، صلح را تحميل كرد. اما تا زمانى كه اين صلح مشروعيت نداشته باشد، مى‌توان از آن فرار كرد و در برابر آن چالش‌آفرينى نمود.» همچنين وى يادآور مى‌شود كه ايالات متحده در زمانى براى اجراى قطعنامه ١٥٥٩ اعمال فشار مى‌كند كه از اجراى قطعنامه ٢٤٢ چشم‌پوشى مى‌كند! پرفسور جان الترمن مدير برنامه خاورميانه اين مركز در همايش يادشده معتقد است كه اسرائيل به رهبرى اولمرت (كه در امور نظامى بى تجربه است) جنگ بر ضد لبنان را بدون داشتن نگاهى روشن و راهبردى شروع كرد. اين در حالى است كه شارون ايمان داشت كه جنگ بر ضد حزب الله به مثابه خارج شدن از مسير نيازهاى امنيت ملى اسرائيل است. «١» شمارى از استراتژيست‌هاى عرب معتقدند كه اين جنگ موجب شد تا اسرائيل در برابر داده‌هاى ژئواستراتژيك جديدى قرار گيرد. اين داده‌ها عبارتند از:
١. جنگ اخير شدت فرسودگى امنيت ملى اسرائيل را نشان داد. چون پس از آنكه اسرائيل جنگ را به سرزمين دشمن مى‌برد، عمق اسرائيل در معرض حملات مستمر و پرحجم موشكى قرار مى‌گيرد اما اسرائيل نمى‌تواند هيچ اقدامى بكند.
٢. براى اولين بار در تاريخ اسرائيل، محور حيفا- تل آويو و محور تل آويو- قدس كه بيشترين جمعيت را دارند، در معرض بمباران سنگين قرار مى‌گيرند. امرى كه خط قرمز امنيت اسرائيل به شمار مى‌رود.
٣. اين جنگ، حقيقتِ غيرممكن بودن تمام كردن جنگ از راه نيروى هوايى را ثابت كرد. به عبارت ديگر اسرائيل بخش مهمى از نظام استراتژيك و بنيادين خود را از دست داده است. در نتيجه در آينده امكان دارد جبهه داخلى يا به اصطلاح «شكم سست»، در معرض حمله قرار گيرد و در نتيجه تحركات خصمانه اسرائيل با مشكل مواجه شود.