هميشه براى تحقق آرمان‌هاى صهيونى آماده جان‌فشانى بودند و در مرحله بعد يك شهروند عادى به حساب مى‌آمدند و به دنبال مقاصد شخصى بودند؛ امّا امروزه در دوره مصرف‌گرايى و پس از تشكيل دولت صهيون شهروندان اسراييلى در درجه نخست به دنبال مقاصد شخصى خود هستند و در درجه دوم يك سرباز محسوب مى‌شوند. در جنگ اخير هم ديديم كه فراخوانى نيروهاى احتياط خيلى طول كشيد؛ شايد بتوانيم اين وضعيت را اين‌گونه توجيه كنيم كه سربازان و افسران ذخيره حقوق بالايى حدود ١٥ هزار شيكل معادل ٣٥٠٠ دلار را دريافت مى‌كنند و روشن است كه در زمان پيوستن نيروهاى احتياط به ارتش، دولت قادر نيست چنين مبالغى را به آنها بپردازد، هم‌چنين افراد انگيزه ندارند تا زندگى راحت خود را رها كنند و براى دفاع از ميهن وارد جنگ شوند. مثلًا اگر از جوانى كه به دنبال يافتن شغلى در يك شركت تجارى است بپرسيم آيا در نيروهاى ذخيره ثبت نام كرده است، پاسخ به اين سؤال برايش خيلى مشكل است.
هم‌چنين نويسنده روى نكته مهمى انگشت گذاشته است. او مى‌گويد: در جنگ عليه لبنان تعداد اندكى از ساكنان تل‌آويو به نيروهاى ارتش پيوسته و در جنگ شركت كردند و مى‌افزايد:
اسراييلى‌ها به مردم تل‌آويو «حباب» مى‌گويند، يعنى چيز بى‌خاصيت و بى‌محتوا. آنها نسبت به حقايق دشوار پيش روى اسراييل بى‌اعتنا و لاابالى هستند.
د. ياگيل نيز در همين زمينه مى‌گويد: تل آويو سمبل تحولات اجتماعى و فرهنگى اكثريت جامعه اسراييل در سال‌هاى اخير است، و اين تحوّل و دگرگونى در جنگ دوم لبنان آشكارا نمايان گشت. در جنگ نخست لبنان به سال ١٩٨٢ نيمى از افراد آسيب‌ديده، يهوديان سكولار غربى از نژاد اشكناز بودند، امّا در جنگ اخير يعنى در سال ٢٠٠٦، اين رقم به ١٤ كاهش پيدا كرده و در مقابل شمار آسيب‌ديدگان يهوديان آفريقايى الاصل و خاور ميانه‌اى، مهاجران شوروى سابق و اتيوپى افزايش داشته است. اين موضوع، يادآور جنگ امريكا در ويتنام است كه اكثر سربازان امريكايى سياه‌پوستان بودند. محمدعلى كلى قهرمان بوكس مى‌گويد: همان سفيدپوستانى كه سرخ‌پوستان را آواره كردند، سياهان را به ويتنام فرستادند تا زردپوستان را بكشند. در جنگ عراق، باز هم اين واقعيت تكرار شد، زيرا شمار زيادى از سربازان امريكايى كه در عراق مى‌جنگند، مهاجران قانونى و غير قانونى اسپانيايى‌الاصل هستند كه امريكايى‌ها به آن‌ها وعده داده‌اند كه در صورت ملحق شدن به ارتش امريكا، به آنها تابعيت امريكايى اعطا