در آن اثرى از نقش اسرائيل بر جاى نماند. اما مسئولان وزارت خارجه اسرائيل، پيش از آن خواستار ارائه اين طرح به نخست وزير و ارتش اسرائيل شدند.
در تاريخ شانزدهم همين ماه، وزير خارجه اسرائيل احساس مى‌كند كه از سيزدهم ژوئيه مسأله‌اى نگران كننده وجود دارد. وى در اثناى حضور خود در استوديوى تلويزيون، درباره عمليات طولانى و اهدافى اضافى سخنانى را مى‌شنيد. وى بر اين باور بود كه پس از بمباران موفقيت‌آميز انبار مهمات موشك‌هاى دوربرد، بايد تلاش‌هاى سياسى به كار گرفته شود، اما اولمرت بر باور ديگرى بود و تصور مى‌كرد كه ارتش چند روز ديگر زمان نياز دارد تا بتواند اهداف بيشترى را مورد حمله قرار دهد.
صبح روز بعد، يعنى جمعه ١٤ ژوئيه، اولمرت از كابينه هفت نفره خواست با مرحله ديگر از عمليات يعنى بمباران حومه بيروت، موافقت كند. در اين حمله رهبران حزب الله و منزل خصوصى [سيد] حسن نصرالله نيز بمباران شوند. به شركت كنندگان در اين هيئت گفتند كه اين عمليات به پرتاب موشك به سمت حيفا مى‌انجامد. ليونى و وزير امنيت داخلى، آوى ديختر مخالفت كردند، اما عمليات يادشده به تصويب رسيد و دايره جنگ گسترده‌تر شد.
روز شانزدهم ژوئيه، ليونى با اولمرت ديدار كرد و طرح «خروج سياسى» را كه كادر وى تهيه كرده بودند، مطرح نمود. اولمرت با اين فكر موافق نبود و مى‌خواست به ارتش زمان بيشترى بدهد. در اين لحظه شرّى كه تا به امروز ادامه دارد، آشكارشد. ليونى فهميد كه وى در اقليت قرار داد و جنگ از حمايت گسترده مردمى و سياسى بهره مند است. وى پس از اين، از انجام مصاحبه‌ها خوددارى‌كرد و ميزان حضورش را كاهش داد. اما در همين حال تلاش خود را براى تشويق اولمرت به همراه شدن با عمليات سياسى ادامه داد.
در عصر اين روز، اودى سيغال اخبارى را از شبكه دوم اسرائيل دريافت نمود كه وزارت خارجه به دنبال بررسى امكان استقرار نيروى بين‌المللى در لبنان مى‌باشد؛ انديشه تكيه اسرائيل بر اين نيرو در آن موقع، مسأله‌اى دست نيافتنى به شمار مى‌رفت. واكنش اولمرت نيز اندكى پس از آن صورت گرفت: در روز سه شنبه هجدهم ژوئيه با گروهى از مسئولان وزارت خارجه كه درصدد اعزام به عنوان سفير بودند، ديدار كرد. هنگامى كه انديشه نيروى بين‌المللى را مطرح كردند، اولمرت به آنان گفت كه اين عنوانى جديد است اما تجربه ما نشان مى‌دهد كه اين طرح بى‌اساس است، نيروى بين‌المللى اكنون نيز در لبنان حضور دارد و كارى انجام نمى‌دهد.