روزنامه «هاآرتص» درمورد اين تصميم و روند، تحقيقى گسترده انجام داده است. اين تحقيق از راه گفتگو با مسئولين بلندپايه وزارت خارجه، دفتر نخست وزير، دستگاه دفاعى، و نيز گفتگو با ديپلمات‌هاى خارجى در اسرائيل، امريكا و مقر سازمان ملل انجام شده است. اين تحقيق به دگرگونى در موضع اسرائيل اشاره مى‌كند كه روز پس از آغاز جنگ رخ داد، به طورى كه در رهبرى سياسى و نظامى اسرائيل بر سر «استراتژى خروج» توافق نظر به وجود آمد. اين تصميم در پرتو جنگ گرفته شد، ولى در بعد رسانه‌اى و سياسى چندان مورد توجه قرار نگرفت. پيش از دستيابى به اين تفاهم، ميان نظرات وزيرخارجه و اولمرت تفاوت وجود داشت. وزيرخارجه از همان روزهاى اول پيشنهاد توقف عمليات نظامى را مطرح‌نمود درحاليكه اولمرت ترجيح داد به ارتش، زمان بيشترى داده شود.
اولمرت- به گفته اين دو نويسنده- ادعا مى‌كند كه تصميم اختلاف برانگيزش در خصوص گسترش عمليات زمينى موجب شد تا كفه ترازو در شوراى امنيت به نفع اسرائيل سنگين شود و منجر به صدور قطعنامه‌اى شد كه تأييد كننده اسرائيل بود. اما در سازمان ملل، به شكل ديگرى به اين امور نگريسته مى‌شود: هيچ يك از ديپلمات‌هاى خارجى كه براى تهيه اين مقاله با آنها مصاحبه انجام شده، به مسأله گسترش عمليات زمينى به عنوان عامل مؤثر در صدور قطعنامه اشاره نكردند.
اين دو نويسن جنگ ٣٣ روزه ٢٢٤ آيا ارتش قربانى بود؟
ص : ٢٢٣ ده اضافه مى‌كنند كه در عصر روز چهارشنبه دوازدهم ژوئيه، دولت جلسه‌اى ويژه تشكيل داد تا چگونگى پاسخ اسرائيل به ربوده شدن سربازان و پرتاب موشك‌هاى كاتيوشا به مناطق شمالى اسرائيل را تعيين كند. در آن موقع فضايى دراماتيك حاكم بود. براى همه آشكار بود كه پاسخ، قوى و قاطعانه خواهد بود و خويشتن دارى در برابر اقدامات تنش زاى حزب الله مطرح نيست، به ويژه اينكه اين مسأله پس از ربوده شدن گلعاد شاليت و پرتاب موشك‌هاى قسام به جنوب اسرائيل رخ داده است.
وزير خارجه اسرائيل پس از اتمام بحث و تبادل نظر داخلى در وزارتخانه اش در خصوص مسأله شاليت و بحران در جنوب لبنان، وارد اين جلسه شد. در نهايت اين بحث و تبادل نظر، مديركل وزارت خارجه برگه‌اى دريافت كرد كه وى را از رويدادهاى شمال اسرائيل آگاه مى‌كرد.
براى همگان آشكار بود كه ما از بحث موردى به يك بحث و تبادل نظر استراتژيك وارد شده ايم.
اين تعبير يكى از حاضرين در جلسه بود كه در ادامه نيز افزود: اقدامات جنون آميز رسانه‌اى‌