او مى‌گويد:
به جاى تلاش براى اصلاح مشكلات، ما روز به روز به شيوه‌هايى بدتر از وضعيت فعلى روى مى‌آوريم و برگزارى انتخابات به روش كنونى، يعنى انتخاب اعضاى كنيست و بعد تشكيل دولت از طريق كنيست در واقع اين‌گونه انتخاب به معناى واقعى كلمه انتخاب واقعى نيست و دولت منتخب نخواهد بود، مخصوصاً انتخاب شخص نخست‌وزير.
گروهى هم در مخالفت با انتخاب مستقيم نخست‌وزير، معتقدند كه چنين شيوه‌اى تا حد زيادى باعث عقب گرد احزاب بزرگ مى‌شود و دولت در اداره امور كشور نيز در مقابل كنيست با مشكلات فراوانى روبرو مى‌گردد. كاملًا روشن است كه در حال حاضر واپس‌گرايى احزاب بزرگ به علت اقدامات و تحولات اجتماعى است كه از لحاظ ايدئولوژيك بر شيوه تشكيل دولت تأثيرگذار است، به گونه‌اى كه حزبى كوچك نقش شاهين ترازو را پيدا مى‌كند، زيرا همين حزب كوچك در لحظه‌اى مى‌تواند حزبى بزرگ را ساقط يا از آن حمايت كند و آن را بر مسند قدرت برساند در حالى كه در انتخاب مست جنگ ٣٣ روزه ٢١٦ ناتوانى ارتش در رقم زدن سرنوشت نظامى جنگ(داستان جنگ)
ص : ٢١٥ قيم نخست وزير همه اين اشكالات برطرف مى‌شود.
فريدمن معتقد است كه در حال حاضر حزب بزرگى در اسراييل وجود ندارد، بلكه پنج حزب متوسط يعنى كاديما، كار، ليكود، اسراييل بيتنا، شاس وجود دارد كه تعداد اعضاى آنها ده تا سى عضو مى‌باشد و در كنار اين‌ها احزاب كوچكى نيز فعاليت دارند. به نظر او در انتخاب مستقيم نخست وزير، ديگر نيازى نيست كه رئيس جمهور وى را مأمور تشكيل دولت نمايد. بنابراين تنها راه پيش روى نخست وزير كسب آراى رأى دهندگان بدون توجه به رابطه ايشان با اعضاى كنيست است. در واقع وى با ارائه برنامه‌هاى سياسى خود و بدون در نظر گرفتن حزبى كه از طرف آن كانديد شده، آراى رأى دهندگان را به صورت مستقيم به دست مى‌آورد. نمونه چنين شيوه‌اى، انتخاب رؤساى شوراى محلى است كه از چند سال پيش انجام مى‌شود و وضعيت آنها خيلى بهتر از حكومت است. در شوراها هم مسائل و مشكلات محلى و هم مشكلات مرتبط با دولت مركزى بررسى مى‌شود.
از سوى ديگر غادى تاوور «١» هشدار مى‌دهد كه از آن جايى كه اسراييل دولتى كوچك است، يك رهبر مردمى، خيلى آسان مى‌تواند بر يك موج تبليغاتى و رسانه‌اى در سطح متوسط سوار شود