فصل اول: خاستگاههاى تاريخى و راهبردى‌ از جنگ داخلى تا يورش اسرائيل در سال ١٩٨٢ رابطه لبنان با مقاومت بر ضد اشغالگرى اسرائيل، در طول نيم قرن گذشته بيش از مقاومت در ديگر كشورهاى عربى به استوارى و تجربه و كارآمدى آراسته شده است. اين مقاومت از دهه دوم و سوم قرن بيستم ميلادى و پس از اعلاميه بالفور و پيمان «سايكس- پيكو» به سال ١٩١٦ همپاى مقاومت فلسطين بوده است. تاريخ مقاومت در لبنان به آغازه دهه هفتاد قرن گذشته برمى گردد كه لبنان در دايره سيبل اسرائيل قرار گرفت. در آن زمان روستاهاى جنوب لبنان پيوسته مورد تجاوز اسرائيل قرار مى‌گرفتند و به دنبال اين وضعيت در سال ١٩٧٠ نزديك به پنجاه هزار لبنانى مجبور شدند از روستاهاى خود در جنوب لبنان كوچ نمايند.
اين تجاوزات صهيونيستى تاوان سنگينى بود كه شهروندان و غيرنظاميان لبنانى- از جمله اهالى روستاهاى جنوب- آن را در برابر ميزبانى از مقاومت فلسطين پرداختند. اين ميزبانى براساس مصوبه پيمان قاهره در سال ١٩٦٩ مبنى بر حضور فلسطينى‌ها در اراضى لبنان صورت گرفت. پس از آن و به دنبال نامساعدتر شدن شرايط در اردن به ويژه پس از كشتار «سپتامبر سياه» در سال ١٩٧٠ اين ميزبانى بيشتر مورد توجه قرار گرفت. در همين حال حضور پررنگ نظامى، سياسى، رسانه‌اى و فرهنگى فلسطين در لبنان موجب شد زمينه‌اى مناسب براى رشد بذر انديشه و ايده مقاومت لبنان پديد آيد و اين بذر با باران جنايات و تجاوزات چندين باره صهيونيستى آبيارى گردد.
بدين ترتيب، چيزى نگذشت كه انديشه مقاومت و همدردى با فلسطينى‌ها و به طور كلى مسأله فلسطين محور فعاليت نيروهاى چپ‌گرا و قومى‌گراى فعال لبنان همچون حزب‌