منازل آنان را تهديد نمود و خواب را از ديدگانشان ربود. همين امر باعث شد سؤال‌هاى بسيارى پيش روى مردم اسرائيل قرار گيرد اما هيچ كس را براى پاسخ‌گويى به اين پرسش‌ها نيابند. اين پرسش‌ها از سوى نخبه‌هاى فكرى نظامى و غير نظامى اسرائيل و همچنين رسانه‌هاى اسرائيلى نيز با تلخى و شگفتى مطرح گرديد.
اما آن كه بيش از همه توجه ما را به خود جلب مى‌كند و فهم آن سخت است، تأييد جنگ در روزهاى آغازين، از سوى رسانه‌هاى صهيونيستى با گرايش‌ها و مذاهب مختلف- از راست‌ترين تا چپ‌ترين آنها- و تشويق ارتش به بمباران، كشتار و تخريب بود. چرا كه مطلوب و هدف آنها كسب پيروزى بود هرچند اين هدف با يكسان كردن تمام لبنان با خاك به دست مى‌آمد. اين امر در راستاى اين نظريه مى‌باشد كه حكومت اسرائيل حتى يك شكست را نيز بر نمى‌تابد. شگفت‌آورترين رويداد از آنِ وزيرخارجه امريكا است كه پس از جنگ فهميد مسئول اصلى طراحى جنگ مى‌باشد و به گمان حفظ صلح جهانى اين اقدام را انجام داده و چندين بار با درخواست عاجزانه اسرائيل براى پايان دادن به جنگ مخالفت كرده است. لذا او وارد جنگ شد و ارتش اسرائيل را نيز همراه خود وارد صحنه كرد. ارتش صهيونيستى نيز در برابر دو گزينه قرار گرفته بود كه راه سومى نيز وجود نداشت: خروج از لبنان و پذيرفتن شكست؛ راه دوم باقى ماندن در لبنان و پذيرش مسئوليت اين اقدام به عنوان قدرت اشغالگر و شروع كننده جنگ فرسايشى طولانى مدت و كشانيده شدن آن به جبهه داخلى و به دنبال آن تحمل خسارت‌ها و زيان‌هاى جبران‌ناپذير از سوى‌اسرائيل. با توجه به تجربه‌هاى طولانى و تلخ باتلاق لبنان از سال ١٩٨٢ تاكنون، پذيرش اين مسئوليت از سوى هر دولت اسرائيلى امرى محال وغير ممكن است. اين امر موجب شد برخى از تحليل گران به حالت ريشخند بگويند: اسرائيل فراموش كرده چگونه بجنگد، از حزب الله فنون نبرد را يادگيرد تا در دانشكده‌هاى نظامى اسرائيل تدريس نمايد! اگر دولت اسرائيل تا اندازه‌اى توانسته حقايق مربوط به زيان‌هاى انسانى و مادى ناشى از جنگ را پنهان سازد، اما نتوانسته گفته روزنامه «يديعوت آحارنوت» به تاريخ ٨/ ٩/ ٢٠٠٦ ميلادى را پنهان كند. در اين روزنامه آمده كه وزارت دفاع تركيه قرارداد ٥٠٠ ميليون يورويى خود با اتحاديه صنايع نظامى هوايى اسرائيل را به دليل رسوايى‌ها و ناكامى‌هاى ماشين جنگى اسرائيل، لغو نموده است. همچنين قرار بود اين اتحاديه ٥٠ جنگنده فانتوم نيروى هوايى تركيه‌