جنگ‌هاى كلاسيك از سال ١٩٤٨ تاكنون صورت مى‌گيرد. گاه از آن به جنگ دوم (پس از سال ١٩٨٢) لبنان ياد شده و يا از آن به اولين جنگ از لحاظ شدت و طول دوره جنگ ياد شود. جنگى كه در آن از اقدامات جنايتكارانه، كشتار و ويرانگرى هدفمند بهره گرفته شد و البته جز شكست در تمامى ابعاد سياسى، نظامى و اطلاعاتى بهره‌اى نداشت و پيامدها، درس‌ها و نتايجى را از خود به جاى گذاشت.
عقب‌نشينى اسرائيل از جنوب لبنان در مه ٢٠٠٠ ميلادى موجب شد در تحولات سياسى و امنيتى در لبنان به طور خاص و در منطقه به طور كلى تحولات راهبردى شكل گيرد. به ويژه اينكه اين اقدام بر خلاف اصول راهبردى صهيونيستى مبتنى بر توسعه‌طلبى و گسترش كمّى به منظور تضمين امنيت رژيم صهيونيستى، صورت مى‌گرفت.
اين عقب‌نشينى براى بستن جبهه جنوب لبنان و تبديل آن به منطقه‌اى امن و باثبات، كافى نبود. چون طرف اسرائيلى با تصور و اراده‌اى قبلى، عوامل درگيرى متعددى را بر جاى گذاشت.
از اين جمله مى‌توان به ادامه اشغال مزارع شبعا، آزاد نكردن اسراى لبنانى، عدم ارائه نقشه مناطق مين گذارى شده (حاوى صدها هزار مين) در جنوب به نيروهاى سازمان ملل و نيز نقض پيوسته و شبانه‌روزى حريم هوايى، زمينى و آبى لبنان اشاره نمود. علاوه بر اين اسرائيلى‌ها بهره‌مندى شمار زيادى از روستاهاى لبنان از آب نهر «الوزانى» را كه مصبّ آن فلسطين اشغالى مى‌باشد، به مشكلات قبلى افزودند. اينگونه مسائل در كنار نكات مربوط به روحيه ارتش اسرائيل و مسائل مرتبط به ملزومات «بازدارندگى»، در شروع جنگ موسوم به «جنگ دوم لبنان» پس از سال ١٩٨٢ به رهبرى بگين، شارون و ايتان مهمترين نقش را ايفا نمودند. جنگ ژوئيه ٢٠٠٦ ميلادى كه ٣٣ روز به طول انجاميد دشمن صهيونيستى را وادار به تحمل آنچنان خسارت‌هاى انسانى، مادى و معنوى نمود كه تاكنون سابقه نداشت.
در زمانى كه جنگ در ميدان نبرد بدون شكست حزب الله و پيروزى اسرائيل در حال تمام شدن بود، قطعنامه ١٧٠١ سازمان ملل تلاش كرد، هيبت درهم شكسته ارتش اسرائيل را تا اندازه ممكن ترميم نمايد. در اين قطعنامه حزب الله آغازگر جنگ شناخته شد و از مقاومت خواسته شد دو سرباز اسرائيلى را آزاد نمايد بدون اينكه از مبادله اسرا نامى آورده باشد. از ديگر مفاد اين قطعنامه استقرار نيروهاى بين‌المللى در جنوب لبنان و تصريح به لزوم حضور ارتش لبنان و نيروهاى بين‌المللى در جنوب و خارج شدن تمامى افراد مسلح از اين منطقه مى‌باشد كه‌