امكان دست‌يابى به آنها با حداقل خسارت‌هاى جانى سخن مى‌گفتيم. زمانى در دهه نود اصل بن گوريون را با تصور جديدى از جنگ جايگزين كرديم مبنى بر پذيرش حداقل خسارت ممكن و اعتماد بيش از حد به برترى نيروى هوايى براى نابودى دشمن.
در راستاى همين تحليل، پورام بن نور روزنامه نگار مى‌گويد:
اين جنگ بر توهم اسراييلى‌ها درباره عرب‌هاى ضعيف خط بطلان كشيد. در حالى كه شيمون پرز «١» پيشنهاد مى‌كند: اسراييل بايد از جنگ لبنان درس گرفته و در مسائل نظامى تجديدنظر كند. سپس مى‌افزايد: ما در جنگ لبنان شكل جديدى از انواع جنگ را تجربه كرديم.
از طرف ديگر يوفال ديسكن رئيس شاباك (امنيت عمومى اسراييل) هشدار مى‌دهد كه ممكن است الگوى مقاومت لبنانى‌ها در جنگ، به فلسطين كشيده شود و اين، يعنى شكست دكترين بيدارى ستيزى و پيروزى پايدارى و مبارزه و عدم پذيرش گفتگو.
هم‌چنين بزرگ‌ترين تحليل‌گر سياسى ناحوم بارنياع در روزنامه آحارنوت «٢» درباره بسترها و نتايج جنگ مى‌نويسد: ما در پس يك پيروزى غير واقعى سرگردانيم. آنگاه مى‌پرسد: چگونه با وجود ارتش قوى اسراييل، تعدادى اندك از حزب الله اسراييل را به جنون كشانده‌اند. او مى‌افزايد:
حملات متقابل ارتش اسراييل و حزب الله انسان را به ياد كارتون «تام و جرى» مى‌اندازد.
اسحاق رابين، نخست وزير سابق رژيم صهيونيستى نيز با تعجب و حيرت درباره خيزش آگاهى و بيدارى شيعى از سال ١٩٨٤ مى‌گويد: اين يكى از غافل‌گيرى‌هاى صلح جنگ مهم ١٩٨٢ به شمار مى‌رود. گويا بيدارى شيعى به عنوان يك امر غير منتظره رخ داده است.
گروه‌هاى دينى و فراموش شده لبنان براى ايفاى نقش خود در جامعه لبنان با وحدت منافع شيعه از طريق انجام عمليات‌هاى نظامى عليه نيروهاى دفاعى اسراييل فرصت را مغتنم شمرده‌اند. با عقب‌نشينى اسراييل در سال ٢٠٠٦ حزب الله به عنوان يك پديده بى نظير در نظرگاه استراتژيك اين رژيم جلوه‌گر شد، زيرا سازمانى بود پرنفوذ و پرهيمنه امّا بدون پذيرش مسئوليت و قيد و بندهاى يك دولت؛ از همان زمان عقب‌نشينى، حزب الله به راكت‌هاى كاتيوشا و موشك‌هاى دوربرد مجهز شد كه سبب نگرانى بيشتر اسراييل گرديد.