يوئيل ماركوس در هاآرتص مى‌نويسد: «تاكنون اتفاق نيفتاده كه دولتى با سلطه كامل و در مدتى بسيار كوتاه مانند دولت اولمرت حماقت‌هاى بسيارى را مرتكب شود! رئيس جمهور به فساد جنسى، وزير محيط زيست به پرداخت رشوه در انتخابات و وزير دادگسترى به ارتكاب اعمال زشت متهم است. رئيس ستاد ارتش نيز سهامش را دوساعت قبل از شروع جنگ فروخته است. وزير دفاع خطر موشك‌ها [ى حزب الله‌] را درك نكرده بود. نخست وزير نيز بدون انديشيدن به پيامدهاى جنگ، در اقدامى متهورانه اعلام جنگ نمود.» وى در ادامه مقاله خود مى‌افزايد: «از درس‌هاى جنگ اخير اين بود كه دولت شيوه‌اى معكوس را دنبال كرد: ابتدا دست به اقدام عملى زد، سپس انديشه كرد. ديويد بن گوريون عادت داشت كه پيش از تصميم‌گيرى‌هاى مهم، روزهاى طولانى به تفكر فرو مى‌رفت. درحاليكه دولت اولمرت اين اصل را سرلوحه قرار داده كه اول اقدام، بعد تفكر! تهديدهاى دشمن و مأموريت اسرائيل در چارچوب خاورميانه بزرگ، خلع سلاح حزب الله و از بين بردن تهديد موشكى، همه و همه پيش از آنكه بر تفكر و انديشه مبتنى باشند، اظهاراتى تهى و بى اساس بودند.» ماركوس در ادامه مى‌نويسد: «اولمرت قول داد كه به حزب الله درس بياموزد، اما دشمن چه درسى گرفت؟ ... فراگرفت كه اسرائيل توان بازدارندگى ندارد و نيروى زمينى كه اكثر آنان سربازان احتياط مى‌باشند، و پس از گذشت يك ماه از بمباران هوايى وارد عمل شدند، دچار سستى در عمل بوده، سلاح‌هاى ضعيفى دارند.
مهمتر از همه اينكه اين نيرو به اندازه كافى آموزش نديده است.» «١» اين نويسنده اسرائيلى مى‌نويسد: نتايج جنگ بسيارى از نقاط ضعف ما را آشكار ساخته است. به استثناى بوش كه مى‌گويد ما پيروز جنگ هستيم، به كارگيرى بى‌اندازه نيروى هوايى و ويران كردن زيرساخت‌هاى لبنان، كشتار بى‌رحمانه و گسترده بيروت، اقداماتى هستند كه در افكار عمومى جهانى نسبت به عادلانه بودن عمليات نظامى اسرائيل، كودتا به راه انداخت.
همچنين حقيقت پايدارى سازمان حزب الله و نيز باقى ماندن بيشتر سلاح‌هاى حزب الله در اختيار نيروهاى اين سازمان و همچنين امكان استفاده از انبارهاى مهمات و امكان بازسازى پشتوانه تسليحاتى در حزب اللّه، حقيقت‌هايى هستند كه موجب شد تا بشار اسد ما را به جنگ‌