تاريخى مصر، سوريه، لبنان، فلسطين و عراق دستبرد زده است. واقعيت اين است كه اسرائيل نشانى از تاريخ و فرهنگ ندارد و تنها يك پادگان نظامى و ناو هواپيمابر بيش نيست [كه انسانهايى دور از فرهنگ و تمدن هدايت آن را برعهده دارند].
در جنگ اخير لبنان، مدير يونسكو مصرّانه از اسراييل خواست تا از آسيب‌رساندن به مراكز فرهنگى و تاريخى لبنان به ويژه در شهرهاى بعلبك و صور خوددارى كند. امّا در طول جنگ و دقيقاً در روز ٢٢ اوت ٢٠٠٦، هواپيماهاى اسراييل نه بار به «موزه اردوگاه» حمله كرده و حدود ٢٥٠ كيلوگرم بمب خوشه‌اى و مواد منفجره روى آن ريختند و موزه را به تلى از خاكستر تبديل كردند. داستان اين موزه نيز از اين قرار است كه پس از آزادسازى لبنان، جمعى از هنرمندان پيشنهاد كردند زندان محل اردوى اسراييلى‌ها را كه مكان شكنجه مجاهدين و افراد مقاومت بود به موزه تبديل كنند، از اين رو با تشكيل كميته‌اى از هنرمندان هنرهاى تجسمى در جهان دعوت شد تا با حضور در اين زندان بر در و ديوار آن به خلق آثار هنرى بپردازند، و با تخريب اين موزه آثار هنرى هنرمندان كشورهايى مانند ايتاليا، نروژ، هلند و كشورهاى عربى از بين رفت. «١» افزايش انتقادات مردم از رسانه‌هاى اسراييل‌ جنگ اسراييل در لبنان، موضوعات حيرت‌آورى از خود برجاى گذاشته، كاركرد رسانه‌هاى اسراييل در زمان جنگ يكى از مهم‌ترين اين موضوعات است. عوزى بنزيمان در روزنامه هاآرتص در اين باره مى‌نويسد: روزنامه‌نگاران اسراييلى به مانند يك شهروند وظيفه‌شناس عمل مى‌كردند، زيرا با تأييد تمام تصميمات سياسى، بادبان كشتى‌هاى جنگى را به حركت درمى‌آوردند. رفتار آنها در زمان جنگ به گونه‌اى بود كه كسى نمى‌توانست تشخيص دهد آيا روزنامه‌نگاران مواضع تصميم‌سازان را تأييد مى‌كنند يا خود تصميم‌ساز شده‌اند. در اين ايام رسانه‌هاى اسراييلى به جز تعداد اندكى كه اظهار نگرانى مى‌كردند، همگى به رسانه‌هاى نظامى تبديل شده بودند. «٢» در تاريخ ١٥/ ١/ ٢٠٠٧ براى نخستين بار بحثى كوتاه در چارچوب سلسله مباحث «رسانه در جنگ ٢٠٠٦ لبنان» با عنوان «انتقاد مردم از رسانه‌هاى اسراييل در جنگ لبنان» از طرف دانشگاه تل‌آويو منتشر شد.