به اين ترتيب مى‌بينيم زورگويى نظامى صهيونيست‌ها و اشغال‌گرى آنها موجب شكست ايشان در همه زمينه‌ها شده. امروز دولت عبرى با عدم ثبات سياسى گريبان‌گير شده نيروهاى خود را در جنگ و براى مقابله با مقاومت فلسطينى و لبنان هزينه مى‌كند، از اين رو دچار آسيب اقتصادى جدى شده و با مشكلات اجتماعى بزرگى روبرو گشته به گونه‌اى كه وجود ارتش اسراييل به عنوان ارتش ملت يهود با چالش جدى روبرو شده و برخلاف زمان تأسيس دولت اسراييل كه يهوديان مشتاق خدمت در ارتش بودند نسل امروزى هيچ تمايلى به خدمت در ارتش نداشته و از ارتش متنفر است.
بنابه دلايل زير، جامعه اسراييل، يك جامعه عادى به شمار نمى‌رود و با نظريات علوم اجتماعى غرب درباره جامعه معاصر تطابق و هم‌خوانى ندارد:
١. اكثر سكنه اسراييل مهاجر هستند و ساكنان بومى در اقليت قرار دارند، هيچ جامعه‌اى در دنيا چنين وضعيتى ندارد.
٢. حكومت غاصب اسراييل، بر ويرانه‌هاى ملتى ديگر بنا نهاده شده، ملتى كه هنوز زنده است و خون مى‌دهد، ملتى كه در سرزمين خود زندگى مى‌كند و اين امر سبب شده تا هر اسراييلى هميشه احساس نگرانى، تشويش و ترس كرده و گاهى نيز خود را سرزنش و ملامت كند.
٣. همه عناصر داخلى وحدت جامعه اسراييل قابل فروپاشى است. اين رژيم براى ايجاد وحدت، هميشه به دنبال يك عامل خارجى مانند دشمن يا خطر خارجى است.
٤. جامعه اسراييل از يك فرهنگ يكسان و واحد برخوردار نيست، بلكه فرهنگ آن آميخته‌اى است از فرهنگ‌هاى مختلف كه عامل مشترك آن فقط عوامل دينى افراطى، نژادى، سياسى و تاريخى است كه نوع جديدى از تسلط فرهنگى را در يك جامعه به نمايش مى‌گذارد.
از طرف ديگر، جامعه اسراييل براساس معيارهاى معاصر، جامعه‌اى پيشرفته به شمار مى‌آيد و از يك فضاى باز، دمكراتيك و آزادى بيان (فقط براى شهروندان يهودى) برخوردار است. مى‌توان گفت كه حكومت عبرى توانسته به يهوديان بفهماند كه اين رژيم آخرين پناهگاه يهوديان جهان است و اسراييل تنها مكانى است كه يك زندگى محترمانه، آزاد و با آرامش را براى يهوديان فراهم كرده، در حالى كه تنها جاى فاقد امنيت و آرامش واقعى براى يهوديان، همين اسراييل است! پيروزى اسراييل به عنوان يك حكومت غاصب، سلطه‌جو و توسعه‌طلب، در گروى زير پا