تحليل‌گر سياسى اسراييل، عوزى بنزيمان «١» نيز بر اين باور است كه ادامه وضعيت كنونى به رويارويى نظامى منجر مى‌شود. تصوّر اين كه سوريه براى هميشه به اشغال جولان تن خواهد داد خيال خامى بيش نيست و به زودى در بامداد يك روز جنگى خونين اين خيال از بين خواهد رفت. اگر اسراييل خواهان راه‌هاى مسالمت‌آميز است، بايد قدرت او كه اساس بازدارندگى محسوب مى‌شود، به گونه‌اى باشد كه بقاى آن را تضمين كند، ولى هرگاه بحث در باره اشغال پيش آمده، قدرت اسراييل در داخل دچار ضعف و خلل گشته، در همين جا بايد اضافه كنم، على رغم تفاوت در نوع حكومت و فرهنگ سياسى، اسراييل موفق شده با مصر و اردن روابط حسنه برقرار كند و نبايد وجود چنين تفاوت‌هايى موجب عدم انجام گفتگو با سوريه شود. موضع رسمى اسراييل اين گونه است كه نمى‌خواهد بهاى صلح با سوريه، يعنى عقب‌نشينى از بلندى‌هاى جولان را بپردازد، به همين دليل رفتارشان اين گونه است، در حالى كه بخش زيادى از مردم صلح را بر زمين ترجيح مى‌دهند.
هيچ كدام از ارزيابى‌هاى پيش گفته نتوانست اولمرت را براى آغاز گفتگو با سوريه قانع كند، و حتى او به درخواست رسمى رئيس جمهور سوريه، بشار اسد و وليد معلم، وزير خارجه اين كشور پاسخ مثبت نداد، در حالى كه هم زمان با صلح از سوى سوريه، احمدى‌نژاد، رئيس جمهور ايران به برگزارى كنفرانس در تهران در نفى هولوكاست اقدام كرد و اين به معناى هم دستى اسد با هم تاى ايرانى خود در نابودى اسراييل مى‌باشد.
هيأت تحريريه روزنامه هاآرتص، «٢» از توجيهات اولمرت در دولت، در ردّ گفتگوى با سوريه و اتخاذ چنين موضعى تعجب كرده و آن را به موضع امريكا ربط مى‌دهد. اين روزنامه از اولمرت نقل كرده كه وقتى كه جورج بوش از اسد خواسته تا دست از جنگ افروزى بردارد، گفتگوى با وى كار درستى نيست هم چنين، منافع اسد در از سرگيرى گفتگوها با منافع اسراييل تناسب و هم خوانى ندارد. اين روزنامه مى‌افزايد:
اولمرت مقابله با برنامه هسته‌اى ايران را سرلوحه كار خود قرار داده، زيرا وى معتقد است كه در حال حاضر، بيش از هر وقت ديگر، لازم است كه اسراييل با مواضع امريكا