جنگ 33 روزه - حسینی فاضل، سید مرتضی - الصفحة ٢٩٠
امريكا، بدون يك برنامه زمانبندى مشخص و با توجه به وضعيت عراق، نيروهاى خود را از اين كشور خارج كند. در اين زمينه سفير اسراييل در امريكا اعلام كرد كه توصيههاى كميته به وضعيتى غمانگيز منجر نخواهد شد، زيرا بوش در ديدار با اولمرت بيان داشته است كه اينها فقط توصيهاند تصميم گيرنده ما هستيم.
آلوف بن، تحليلگر اسراييلى» نيز درباره نتايج نظرسنجى انجام شده از سوى روزنامه هاآرتص مىگويد:
اين نظرسنجى تاكيد مىكند كه يك فاصله شديد و نگران كننده روزافزون ميان ساكنان اسراييل و دستگاه سياسىِ حاكم وجود دارد.
او مىافزايد:
شايد بتوان گفت كه خستگى به وجود آمده از حكومت اولمرت و پرتز تنها از جنگ لبنان سرچشمه نمىگيرد، بلكه ناشى از نااميدى به آينده نيز مىباشد.
بن اعتقاد دارد كه اولمرت به دليل محروميت از رهبرى كاريزما، دولت را بدون يك برنامه كارى اداره مىكند، زيرا نظرات و مواضع گوناگونى در دولت و خارج آن وجود دارد، پرتز براى سوريه خط و نشان مىكشد، ليبرمن با تحريك عرصه سياسى خواهان تغييراتى در نظام حكومتى است، نتانياهو خواهان تمركز تمام قواى ملى براى رويارويى با ايران مىباشد. اولمرت به همه اين نظرات گوش مىدهد، امّا نمىتواند از هيچ كدام جانبدارى كند، زيرا هنوز معتقد است كه بايد ساكنان شهركهاى كرانه باخترى تخليه شوند و مرزهاى جديد در منطقه كوهستانى تعيين شوند، البته عقبنشينى شتاب زده او از طرح «تجميع» تاكنون هيچ نتيجهاى نداشته است. بنابراين يك افق روشن سياسى در پيش رو ندارد، به نظر اولمرت، بشار اسد آدمى دروغگو، محمود عباس ناتوان و جنبش حماس دشمن است، فواد سنيوره ملاقات با او را نمىپذيرد و حتى صلح با لبنان احساسات مردم را برنمىانگيزد، رويارويى آشكار با ايران به جاى فعاليتهاى ديپلماتيك نيز هر چه جنگ ٣٣ روزه ٢٩٩ سردرگمى اسراييل در انتخاب گفتگو با سوريه و رويارويى با ايران ص : ٢٨٨ بيشتر موجب نگرانى مردم شده و آنها را اميدوار نخواهد كرد.