به گفته آنها، اسراييل به يك نخست وزير شجاع همانند مناخم بگين نياز دارد كه اعلام داشت اسراييل آماده عقب‌نشينى از سينا است، حتى اگر اسراييل به صلح روى آورد و امنيت جبهه مصر تأمين شود. از نظر ياتوم و عميراف صلح با مصر يكى از دستاوردهاى استراتژيك و مهمى بود كه بگين براى اسراييلى‌ها به ارمغان آورد. ولى آنها در باره علل واقعى صلح اسراييل با مصر سكوت كرده‌اند، اقدامى كه بزرگ‌ترين و مهم‌ترين كشور عربى را از دايره مبارزه براى نابودى اسراييل خارج كرد و همان گونه كه سادات به هنگام قرارداد صلح بشارت داد، از اين پس اسراييل فرصت خواهد يافت تا بهتر خون مردم لبنان و فلسطين را بريزد.
آنها هم چنين مى‌گويند، اين روزها رئيس جمهور سوريه از سرگيرى گفتگوى‌هاى صلح را چندين بار پيشنهاد كرده است امّا اولمرت مانند ماير كه درخواست سادات را رد كرد، پيشنهاد سوريه را نمى‌پذيرد، و همان فضاى تحجر فكرى حكمفرماست و فقط جولان به جاى سينا در اين معادله قرار گرفته است. ايشان يك سؤال جدى مى‌پرسند:
وقتى كه اولمرت مى‌گويد: جولان هميشه در اختيار اسراييل خواهد بود، رئيس جمهور سوريه در چه انديشه‌اى فروخواهد رفت، آيا تشويق نمى‌شود كه همانند سادات دست به حمله‌اى حتى محدود بزند در اين صورت اسراييل بايد بهاى سنگينى بپردازد.
ياتوم و عميراف مى‌افزايند، رهبران ما شعار سر مى‌دهند كه «سوريه همان سوريه است» و اين عدم تغيير جمود فكرى ايشان را نشان مى‌دهد. رهبران ما تحولات اطراف خود را ناديده مى‌گيرند. پيش از اين اسراييل خواهان گفتگوى بدون پيش شرط با سوريه بود، امّا پس از برگزارى نشست سران عرب در بيروت با حضور سوريه و تصميم آنها مبنى بر برقرارى صلح با اسراييل در ازاى سرزمين‌هاى اشغالى، وضع دگرگون شده و سوريه خواهان گفتگوى بدون پيش شرط است، امّا الآن اسراييل براى گفتگو پيش شرطهايى قرار داده است.
نگاه به دلايل دولت اولمرت در رد گفتگوى با سوريه عمق تحجر فكرى ايشان را نمايان مى‌كند. يكى از اين دلايل «همراهى با رفقا» است، چون امريكا با سوريه حاضر به گفتگو نيست، پس ما هم نبايد با اين كشور وارد گفتگو شويم. ديگر اينكه دولت اولمرت اعتقاد دارد، سوريه از نظر نظامى ضعيف و از نگاه بين‌المللى در انزوا قرار دارد، به اعتقاد دولت اولمرت، اسراييل بايد به‌