وى ادامه مى‌دهد: اعضاى كنيست از حزب ليكود، كاديما، كار و حزب مرتز سرگرم سخنانى شدند كه فراتر از احزاب خودشان است. آنان بر اين باورند كه انفجار سياسى ايجاد شده از سوى شارون هنوز تمام نشده و مى‌تواند نقل و انتقال‌هاى ديگرى بين احزاب وجود داشته باشد. عضو كنيست، عامى ايالون (از حزب كار) به نزد همتاهاى خود از حزب كاديما مى آيد و به آنان التماس مى‌كند اجازه دهند وى نيز به حزب كار بپيوندد، چرا كه وى مصمم است با پرتز رو در رو شود. آن دسته از اعضاى كنيست كه از حزب ليكود مى‌باشند، مذاكراتى را با همتايان خود از كاديما برگزار مى‌كنند. اين مذاكرات مربوط به بازگشت آنان به حزب ليكود است.
اما «معلم» در مورد اردوگاه موسوم به صلح اسرائيل، معتقد است كسى كه شكست در اداره جنگ و اعتراض‌هاى پس از آن، طرح «تجميع» و كسب رأى جريان چپ را براى دميدن روح در اردوگاهى پيش‌بينى نمود كه به سختى خود و رهبرانش در آن يافت مى‌شوند، سرنوشتش نابودى است.
يولى تامير و اوفير بينس از حزب كار كه در گذشته دو شخصيت پيشرو بودند، در ائتلاف صلح حضور نداشتند. در حزب مرتز بر سر كسانى كه خواستار استعفاى سران جنگ بودند- در صدر آنان زهافا غلؤون- و كسانى كه نيازى به اين استعفا نمى‌ديدند، اختلاف جدى رخ داد. گروه دوم معتقد بودند كه از ضعف اولمرت و پرتز بايد استفاده نماييم تا بر آنان فشار آوريم و آنان طرح سياسى جديدى را ارائه نمايند. در آخر اين صف مخالفت‌ها، رئيس حزب مرتز و عضو كنيست يوسى بيلين و عضو ديگر كنيست حاييم اورون قرار دارند.
چپ‌ها معتقد بودند كه فضاى كنونى سياسى به سمت راست «بيبى و ليبرمن» تمايل دارد.
هرچند غلؤون اين پيش بينى‌ها را خفت بار ناميد و بيانگر اين دانست كه فرصت انتخاباتى در حال حاضر به نفع چپ رقم مى‌خورد، چون راست‌ها تنها مرگ و سستى را به ارمغان آورده‌اند.
همچنين كاديما مى‌تواند رهبرى غير از اولمرت برگزيند. در سال ١٩٧٤ گلدا ماير استفعا داد و اسحاق رابين و شيمون پرز يكى پس از ديگرى به روى كار آمدند.
معلم توضيح مى‌دهد: انتقادات شديدى، به سمت رهبر مرتز، يوسى بيلين، كه موضع‌گيرى‌هايى همسو با حزب كار داشت، نشانه رفته بود. گفته شده: «اين رهبرى «آلونى و ساريد» نيست كه مواضع روشن و متمايز سياسى داشته باشد و براى حقوق بشر تلاش و مبارزه كند. اين رهبرى است كه به دنبال همسويى و ورود به اجماع است. در رهبرى اين حزب ناكامى مشاهده مى‌شود »