اول- پيش‌بينى پيروزى: هر روز صبح با اين پيش بينى شروع مى‌شود كه ضربه سهمگين، حزب الله را از پاى درآورد، اما آن روز به جاى برترى آشكار با موازنه قدرت به پايان مى‌رسد.
دوم- تكيه سطح سياسى بر پيش بينى‌ها و توصيه‌هاى ارتش. در جنگ غفران دولت بر فرضيه‌هايى تكيه داشت كه فرماندهى‌ارتش تهيه كرده بود، تا اينكه ابعاد اين شكست و عدم موفقيت آشكار شد. به طورى كه نزديكان گلدا ماير ادعا كردند: وى غير نظامى است و تجربه نظامى ندارد. به همين دليل امكان برترى دادن نظرات وى بر نظرات ارتش و وزير دفاع وجود نداشت. در جنگ دوم لبنان، دو غير نظامى به نام‌هاى اولمرت و پرتز بر اساس پيشنهادهاى دان حالوتس حمله را آغاز كردند.
سوم- جامعه جهانى به اسرائيل زمان مى‌دهد تا بتواند توان نظامى خود را نشان داده و اهدافش را محقق سازد. در سال ١٩٧٧ ايالات متحده امريكا بود كه تحركات ديپلماتيك را رهبرى كرد تا اسرائيل بتواند از ميدان نبرد با دستاوردى جزئى بيرون بيايد. در مورد لبنان نيز، همسويى بين‌المللى گسترده‌اى به نفع اسرائيل به وجود آمد.
چهارم- احساسى است كه برمردم چيره شده بود. بر اساس اين احساس مردم باور داشتند كه اين جنگ در دفاع از خانه و كاشانه ماست و وضعيتى كه با آن جنگ تمام شود، بر جايگاه اسرائيل در منطقه و توانش براى ادامه حيات و بقاى خود تأثير خواهد داشت.
بنزيمان مى‌افزايد: نبرد غفران به دليل دخالت جامعه جهانى به پايان رسيد. در رأس اين ميانجى گرى، هنرى كسينجر قرار داشت كه توانست نتايج نبرد را به سوى صلح گذرا و انتقالى برگرداند. اين صلح در نهايت امر به صلح مصر با اسرائيل منجر شد. جنگ لبنان نيز نياز به ميانجى گرى بين‌المللى دارد تا بتواند وضعيتى را فراهم سازد كه در روابط اسرئيل با همسايگانش صفحه‌اى نو ومثبت بگشايد. اسرائيل و مصر با هوشيارى همراه گزند و تلخى، از اين جنگ بيرون آمدند. انور سادات و مبارك به دستاوردهاى نظامى‌خود باليدند اما به اين نتيجه نيز رسيدند كه قدرت و زور نمى‌تواند شبه جزيره سينا را بازگرداند. سوريه نيز فهميد كه نيروى نظامى‌اش از نيروى اسرائيل ضعيف‌تر است. اما اسرائيل نيز به اردوگاه خود بازگشت و ادعاى پيروزى نمود. هرچند در واقع امر، اسرائيل زخمى بود و احساس شكست داشت.
اما در مورد لبنان،- به گفته بنزيمان- احتمال معقولى وجود دارد كه نتيجه اساسى از جنگ اين باشد كه اسرائيل محدود بودن توان نظامى خود را در اين جبهه بفهمد و درصدد برآيد