- درنظرگرفتن بيش از اندازه موضع دوستان در به كارگيرى قدرت، پاسخ‌گويى دولت به خواسته امريكا براى موافقت با آتش بس در جنگ دوم لبنان و بدون آزادسازى دو سرباز ربوده شده، ضربه‌اى بود كه بر توان بازدارندگى ما وارد آمد. اين وضعيت مشابه سالهاى ١٩٨٥ تا ٢٠٠٠ مى‌باشد كه ما از بيم خشم كشورهاى غربى، زيرساخت‌هاى غيرنظامى لبنان را هدف قرار نداديم.
حزب الله اهميت فراوان غرب براى اسرائيل را به خوبى درك كرده و به همين دليل به خود اجازه مى‌دهد تا خون سربازان ما را بدون هيچ مانعى بريزد. در نگاهى به گذشته، مى‌بينيم كه اين امر حزب الله را به تهاجم تشويق كرد تا اينكه به عقب‌نشينى ٢٠٠٠ منجر شد. عرفات را نيز ترغيب نمود تا انتفاضه دوم را به راه اندازد.
- حساسيت فراوان نسبت به خسارت‌هاى وارده بر سربازان، بيش از حدّ تصور است.
خوددارى از به خطر انداختن سربازان در ميدان نبرد، از سوى دشمن اينگونه تفسير مى‌شود كه آمادگى ما براى فداكارى در راستاى حفظ امنيت كاهش يافته است. در جنگ دوم لبنان به هنگام طرح مسائل مربوط به اعزام نيروى زمينى به جنوب لبنان و واردكردن پيكارگران در عمق اين بخش، اين خوددارى (از به مخاطره انداختن سربازان)، حتى به صورت رسمى و علنى نيز مورد تأييد قرار گرفت.
- خوددارى از آسيب رساندن به غيرنظاميان دشمن. در سال ١٩٧٠ بمباران پيوسته هدف‌هاى غيرنظامى در اردن به وسيله نيروى هوايى موجب شد كه ساكنان با عمليات‌هاى سازمان آزادى بخش فلسطين مخالفت كنند و ملك حسين پادشاه اردن نيز اجازه اخراج اين سازمان را از اردن بدهد.
در دهه هفتاد قرن گذشته، عمليات‌هاى ارتش اسرائيل بر ضد پايگاه‌هاى سازمان آزادى بخش فلسطين (ساف) در روستاهاى جنوب لبنان، موجب شد شيعيان با حضور اين سازمان در ميان خود مخالفت كنند.
ساكنان مناطقى كه دشمن در بين آنان پايگاه دارد، مى‌توانند براى متوقف سازى انواع عمليات‌ها، اعمال فشار نمايند. در سال گذشته خوددارى از اقدام بر ضد هدف‌هاى غير نظامى در اين بخش، به خرابكاران اجازه داد پرتاب موشك‌هاى قسام خود را بدون هيچ مانعى ادامه دهند و حتى اقدام به ربودن گلعاد شاليت نمايند.
ايتامار آيخنر نيز در اثناى جنگ يادآور شد كه حزب الله و نمادهاى آن به هر شكل ممكن بايد شكست داده شوند. وى مى‌افزايد: نبايد به وضعيتى برسيم كه بين اسرائيل و حزب الله موازنه‌