جنگ 33 روزه - حسینی فاضل، سید مرتضی - الصفحة ٢٢٠
اما ليونى از موضع خود و تلاشهايش دست برنداشت و با وجود فرار اولمرت از رويارويى با ليونى كه به بهانههاى مختلفىصورت مىگرفت، تلاش خود را براى ديدار با اولمرت ادامه داد.
دفتر نخست وزير از دستگاه دفاع خواست ديدگاهش را درباره نيروى بينالمللى ارائه دهد.
عاموس گلعاد در بحث و گفتگوهاى دستگاه دفاع شركت نمود و نظر خود را درباره دوركردن حزب الله از جنوب لبنان و ورود نيروى بينالمللى كار آمد به عنوان مفرّى مناسب براى خروج از جنگ بيان كرد. در يكى از بحثها، مطرح گرديد كه اين اقدام ممكن است به سنتى تبديل شود كه درباره مناطق ديگر نيز در آينده اعمال شود. در اين هنگام عاموس گلعاد گفت كه جاى هيچ نگرانى نيست.
در اين روزها در قدس اين احساس وجود داشت كه جهان با اسرائيلىها همراه است و براى اولين بار است كه در طول تاريخ جنگهاى اسرائيل چنين اتفاقى مىافتد. در ١٦ ژوئيه اجلاس گروه هشت در سن پترزبورگ تصميم گرفت كه اهداف اسرائيل از جنگ را مورد تأكيد قرار دهد.
اين اجلاس خواستار آزادى سربازان ربوده شده اسرائيلى و اجراى قطعنامه ١٥٥٩ شد. گروه هشت خواستار استقرار ارتش لبنان در جنوب گرديد و بررسى مسأله اعزام نيروى بينالمللى به منطقه را تصويب نمود. بدين ترتيب مسئوليت اين بحران به دوش حزب الله افتاد. همچنين ارتش اسرائيل شروع به بررسى و تحقيق درباره طرح اعزام نيروى بينالمللى به منطقه نمود.
ارتش بر اين باور شد كه اين اقدامى مناسب براى آرايش جديد امور امنيتى در لبنان مىباشد.
معاون رئيس ستاد كل ارتش موشه كابلنسكى از اولين مدافعان اين طرح بود. ارتش ارزيابى نمود كه به هشت هزار سرباز نياز است. همچنين آمادگى ناتو براى اعزام چنين نيرويى مورد بررسى قرار گرفت. اما اين ايده به دليل مخالفت فرانسه رد شد. چون فرانسه تمايل داشت خود رهبرى اين نيروى بينالمللى را به عهده گيرد.
روز يكشنبه ٢٣ ژوئيه و پس از اقدام ارتش اسرائيل به گسترش عمليات زمينى و پس از اصابت ٢٠٠ موشك به شمال، اولمرت و ليونى بايكديگر ديدار كردند و اولمرت به وزير خارجه گفت كه درصدد تهيه طرح نيروى بينالمللى است. سند وزارت خارجه مبنى بر «تغيير قواعد بازى در لبنان» مبنايى شد براى پايهگذارى موضع اسرائيل بر آن. اما موافقت اولمرت، اختلافات ميان وى و ليونى را از بين نبرد و اختلافات اصلى درباره موعد مناسب براى پايان دادن به جنگ حل نشده باقى ماند. اولمرت و ارتش براىعمليات به اعطاى زمان بيشتر تمايل داشتند