به پاركينگ قطارها در حيفا سخن مى‌گفتند (كه به كشته شدن هشت تن منجر شد،) اين كادر سندى مفصل تر را ارائه نمود كه شامل پيش نويس اوليه قطعنامه شوراى امنيت بود. در اين سند آمده كه عمليات نظامى مى‌تواند به تضعيف حزب الله منجر شود، اما براى حفظ اين دستاورد نظامى در دراز مدت به توافقات سياسى نياز است. تهيه كنندگان اين سند هشدار دادند در صورتيكه اسرائيل زمام اين ابتكار و طرح را به دست نگيرد، ممكن است جامعه جهانى‌بدون توجه به اسرائيل، با لبنان به تفاهم برسند.
اين دو نويسنده مى‌افزايند كه «خرابكاران» اصرار داشتند كه اولين مسأله در اين سند و تمامى برگه‌هاى پيوستى آن، مسأله «بازگرداندن ربوده شدگان»!! باشد.
اما ديگر مبانى تعيين شده در اين سند به شرح زير مى‌باشند:
١. طرح قطعنامه تأسيسى جديد در شوراى امنيت به جاى قطعنامه ١٥٥٩.
٢. ارتش لبنان در جنوب اين كشور استقرار پيدا كند و نيروى حافظ صلح بين‌المللى را تقويت كند (در اين سند بين اينكه نيروى جديدى از سوى جامعه جهانى به اين كشور اعزام شود و يا اينكه سطح يونيفل كه از سال ١٩٧٨ در اين كشور حضور دارد، ارتقا داده شود، ترديد وجود دارد.). اعضاى اين كادر تمامى نمونه‌ها و الگوهاى بين‌المللى براى مأموريت‌هاى حفظ صلح را تحليل و نمونه مناسب براى مورد لبنان را بررسى نمودند.
٣. نيروى بين‌المللى از اختيارات اجرايى بر اساس فصل هفتم منشور سازمان ملل برخوردار باشد و براى اجراى مأموريتهايش اختيار گشودن آتش را داشته باشد.
٤. منطقه واقع شده بين ليتانى و مرزهاى اسرائيل عارى از سلاح باشد.
٥. خلع سلاح حزب الله بر اساس طرحى هماهنگ شده با دستگاه نظارتى اجرا شود.
٦. اسرائيل و لبنان دستگاه هماهنگى سياسى- امنيتى تشكيل دهند.
٧. جامعه جهانى بر اساس ميزان پيشرفت لبنان در اجراى قطعنامه ١٥٥٩ (خلع سلاح حزب الله)، به اين كشور كمك مى‌كند.
٨. سازمان ملل شبه نظاميان غيردولتى لبنان را از نظر سلاح محدود مى‌سازد.
بر اساس گفته‌هاى اين دو نويسنده، كادر يادشده پيشنهاد مى‌كند كه براى جلوگيرى از برانگيخته شدن مخالفت جهانى، بايد اين طرح ابتكارى توسط واشنگتن و پاريس مطرح گردد و