و همه روساى احزاب را پشت سر گذارد كه در اين صورت مانند انتخابات امريكا خواهد شد. در اسراييل تصور اين موضوع خيلى مشكل نيست كه يك فردى قوى، خارج از همه احزاب، در لحظه بحران نظر همگان را جلب و بر مسند قدرت بنشيند.
به نظر وى شيوه انتخابات در اسراييل مانند انتخابات در بريتانيا مى‌باشد، زيرا حزب به رئيس خود اجازه كانديداتورى نخست وزير را مى‌دهد. البته براى كارآمدى اين شيوه و جلوگيرى از مشكلات پيش آمده در چند سال اخير، دو تغيير اساسى بايد انجام گيرد: اول؛ روش بايد دگرگون شود، يعنى بايد احزاب بزرگ و احياناً متوسط تشكيل شود نه احزاب كوچك. دوم، براى اين كه سياست‌مداران ما در مسايل سياسى و نه روابط عمومى، خبره شوند، بايد ساختار احزاب را اصلاح كنيم نه ساختار دولت را.
نويسنده، يوييل ماركوس «١» ، نظريه‌اى كامل درباره دولت و ضعف و فساد آن كه ناگهان در جنگ لبنان آشكار شد، ارائه كرده است. او مجموعه‌اى از عناوين درشت روزنامه‌هاى اسراييل را برمى‌شمارد كه به اين فاجعه و وضعيت هلاكت بار پرداخته‌اند، مانند: «دولت فاسد»؛ «فساد در ميان سران»؛ «سقوط»؛ «نيروهاى مالياتى مانند سازمانى جنايت كار»؛ «پارتى‌هاى فساد در اسراييل» و ديگر عناونى كه نشانگر وضعيت بحرانى اسراييل است و مثل اينكه در اسراييل حالت هرج و مرج حكم فرما است.
وى مى‌افزايد: تقريباً تمام دستگاه حاكم از جمله رئيس جمهور، نخست وزير، پليس، ارتش و سازمان مالياتى همه تحت بازجويى هستند. و ادامه مى‌دهد: در پى از دست رفتن اعتماد مردم نسبت به خدمات رسمى و عمومى، شهروندان ديگر احساس امنيت ندارند مسئولان دستگاه‌هاى امنيتى تحت بازجويى قرار داشته و درگير به دست آوردن عظمت از دست رفته خود، هستند. مسئولان مالياتى در كميته تحقيق متهم به كلاهبردارى مى‌باشند. در حالى كه رئيس جمهور، موشه كتساف بر بهبود وضعيت و سيستم دولت تاكيد مى‌كند، خود منتظر كيفر خواست اتهامات سنگين است. نخست وزير هم مانند او در انتظار تصميم مراجع قانونى است.
اين وضعيت نشان مى‌دهد كه در اسراييل مسخره بازى حد و مرزى ندارد و گويا بازى دومينو برقرار است و نشانه‌هايى از نابودى دولت به چشم مى‌خورد.