جنگ 33 روزه - حسینی فاضل، سید مرتضی - الصفحة ٢٠٦
و پرتز در احزاب خود يعنى كاديما و كار نيز كاهش بسيارى يافته؛ زيرا در حزب كاديما ٥٥ درصد از عملكرد اولمرت اظهار نارضايتى كرده و در حزب كار نيز ٦٤ درصد از عملكرد پرتز ناراضىاند، در حالى كه محبوبيت ليونى افزايش يافته و به ٥١ درصد صعود كرده است.
در صورت برگزارى انتخابات در اسراييل در اين شرايط، با توجه به افزايش محبوبيت جناح راست به ويژه حزب ليكود و اسراييل بيتنا، احزاب كاديما و كار با وضعيت بسيار دشوارى روبرو خواهند شد. در همين راستا براى اولين بار از زمان تشكيل ائتلاف به رياست اولمرت، جلسهاى محرمانه با حضور نتانياهو رئيس حزب ليكود و موفاز وزير راه تشكيل شد. در اين جلسه تحولات سياسى و امنيتى اسراييل و نيز احتمال انشعاب گروهى از اعضاى حزب كاديما در كنيست و پيوستن آنها به حزب ليكود يا تشكيل حزبى هم پيمان با ليكود بحث و گفتگو شد. ١٣ تن از اعضاى كاديما آمادگى خود را براى چنين برنامهاى يا هر برنامه ديگرى براى سقوط دولت اولمرت اعلام كردهاند. «١» تحليل گر نظامى، زئيف شيف، اين مجادلات را چنين خلاصه كرده است:
نتيجه جنگ اخير لبنان، ناشى از شكست استراتژى اسراييل و ناكامى مجموعه طراحان و رهبران جنگ بود. «٢» او مىافزايد:
اشكال اساسى به فقدان مهمات يا عدم توانايى لجستيكى و يا ذخاير نيروهاى احتياط برنمىگردد، بلكه به راهبرد اسراييل بازمىگردد. اگر چه درباره اين مشكلات نيز بايد بررسى شود.
پرفسور يحزقيل درور، عضو كميته حقيقت ياب به رياست قاضى وينوگراد، در نوشتههاى خود مدعى است كه اسراييل از نبود يك راهبرد اساسى رنج مىبرد. دانيل فريدمن «٣» درباره چشم انداز مشكلات سياسى و استراتژيك موجود مىنويسد:
راه حل اساسى، انتخاب مستقيم نخست وزير است و توضيح مىدهد كه اگر چه اين روش همه مشكلات حكومت را درمان نمىكند.