كمونيست، حزب ملى سوريه، حزب بعث و ناصريون گرديد. اين نيروها به چارچوب كلى مقاومت فلسطين پيوستند و برخى از اعضاى آنها به انجام عمليات نظامى عليه رژيم صهيونيستى دست زدند تا اينكه جنبش «امل» «١» در سال ١٩٧٥ به رهبرى امام موسى صدر تأسيس شد.
در آوريل همين سال و به دنبال كشتار «بوسطة» در منطقه «عين الرمانة» جنگ داخلى در لبنان شعله‌ور شد. اين امر به از بين رفتن بسيارى از توان و قدرت ملى لبنان منجر گرديد و در اين شرايط پيمان‌هايى سست به امضا رسيد. همه اينها حكومت و ملت لبنان را تضعيف نمود و راه را براى فرصت‌طلبى اسرائيل و شروع تجاوز در سال ١٩٧٨ به نام «عمليات ليتانى» باز كرد.
اين تجاوز با هدف از پاى درآوردن نيروهاى مختلف مقاومت فلسطين و لبنان و به بهانه جلوگيرى از به كارگيرى اراضى جنوب لبنان از سوى گروههاى مقاومت براى حمله به شهرك‌هاى شمال اسرائيل آغاز شد. اما با مقاومت شديد نيروهاى چپ، ملى و اسلامى لبنان مواجه گشت. اين نيروها فراتر از چارچوب نيروهاى فلسطينى و در عين حال در ادامه همكارى با آنان، قيام كردند. به ويژه اينكه هدف جديد از مقاومت در اين نبرد علاوه بر آزادسازى فلسطين، آزاد كردن لبنان نيز بود. چون در اين شرايط رژيم صهيونيستى‌اقدام به ايجاد ديوار موسوم به «ديوار پاك» و «كمربند امنيتى» نمود و آن را زير نظر نيروهاى مزدور به فرماندهى افسر معزول ارتش لبنان «سعد حداد» جاسوس قرار داد. رويدادهاى اين دوره، زمينه اصلى براى بنيانگذارى مقاومت اسلامى در لبنان پس از يورش بعدى رژيم صهيونيستى به سال ١٩٨٢، را فراهم ساخت. در سال ١٩٨٢ رژيم صهيونيستى حمله‌فراگير به لبنان انجام داد، به طورى‌كه نه‌تنها جنوب لبنان بلكه بيروت را نيز مورد تجاوز قرار داد و در نهايت آن را به اشغال خود در آورد تا اهداف آنى و درازمدت خود را تأمين نمايد. از جمله اين اهداف درهم شكستن هويت نظامى و سياسى سازمان آزادى بخش فلسطين و تك روى در ارائه راه حل تحميلى براى كرانه باخترى و غزه و پس از آن تحميل پذيرش صلح (يكطرفه) بر مقامات لبنانى (رياست جمهورى، نخست‌وزيرى و مجلس)، همچنين بيرون راندن سوريه از لبنان به منظور محاصره سوريه و فروپاشاندن آن و جداكردن اين كشور از «محور شرقى» متشكل از ايران و عراق بود. اسرائيلى‌ها اولين هدف يعنى‌