دست رفته ارتش در سال ٢٠٠٠ شروع شد، امّا ناباورانه اندك هيمنه آن نيز از كف رفت.
و استفاده از خشونت بيش از حد، به كارگيرى صدها هزار بمب، استفاده از بيش از سى هزار سرباز و اقدام به تخريب و نابودى بى‌سابقه، نيز نتوانست اهداف سياست مداران را محقق سازد و ارتش در بيشتر مواضع خود شكست خورد و بهايى را پرداخت كه در طول جنگ خود با اعراب، چنين بهاى سنگين بى‌سابقه‌اى نپرداخته بود و نيروهاى فراوان و تانك‌هاى بى‌شمارى از نوع مركاوا را از دست داد. پيامدهاى اين شكست موجب بى اعتمادى مردم نسبت به دولت و نخست وزير گرديد به گونه‌اى كه بيش از هزار فعّال اسراييلى از جناح چپ در تل آويو عليه جنگ لبنان تظاهرات كردند. تظاهر كنندگان از دولت خواستند تا اين جنگ نابرابر را متوقف ساخته و فوراً براى آزادى سربازان اسير شده در غزه و لبنان در مقابل آزادى اسيران فلسطينى و عرب مستقيماً به گفتگو بپردازد. دكتر دوف حنين عضو كنيست از «جبهه دمكراتيك براى صلح و مساوات» از شركت كنندگان و برپا كنندگان اين تظاهرات از فرورفتن دوباره اسراييل در باتلاق لبنان اظهار نگرانى كرد و گفت بهايى را كه شهروندان لبنان و اسراييل براى اين جنگ بيهوده خواهند پرداخت بسيار هولناك است. در اين تظاهرات جمال زحالقه نماينده كنيست و عضو حزب تجمع ميهنى سخنرانى كرد و گفت در اين جنگ دولت اسراييل براى نابودى حزب الله طرحى كهنه را اجرا كرد تا در ضمن آن هر صداى مقاومت عربى را نيز خاموش كند و براى اين منظور يهوديان و عرب‌هاى زيادى را قربانى كرد.
اورى افنيرى، رئيس جنبش ائتلاف صلح مى‌گويد كه در اسراييل دولت مزدور ژنرال‌ها است و نخست وزير و وزير دفاع مانند طوطى رفتار مى‌كنند؛ هدف ژنرال‌ها از اين جنگ تبديل اسراييل به يك دولت تروريستى است. «١» در تظاهراتى كه از سوى فعالان جنبش‌هاى صلح طلب برگزار شد بيش از يكصد و پنجاه نفر از يهوديان، عرب‌ها، نمايندگان مردم، هيئت‌هايى از جنبش‌ها و احزاب مخالف جنگ شركت كرده و شعارهايى از اين قبيل سر دادند: «جنگ نه! اسيران و زندانيان همه طرف‌ها آزاد شوند؛ آتش‌بس بدون هيچ قيد و شرطى». هم چنين روزنامه معاريو نتايج يك نظر سنجى را به چاپ رساند كه حاكى است ٧٨% از شهروندان اسراييل از عملكرد نخست وزير ايهود اولمرت ناراضى‌