رسانه‌اى حكومت را در دست گرفتند، اصلاح ارتش به خود اين نهاد وانهاد شد و فساد سياسى همه‌جا را دربرگرفت. به اين ترتيب پس از ٣٣ سال به نسخه دوم آن جنگ برخورديم و بار ديگر جامعه اسراييل بهاى اين اشتباهات را پرداخت.
در سال ١٩٧٣ فرماندهان و افسران ارتش در برابر ارتش‌هاى بزرگ شكست خوردند، امّا اين بار، شكست در مقابل يك سازمان تروريستى كوچك رخ داد، بنابراين خطر اين شكست به مراتب بيشتر است.
حسداى معتقد است كه راه درست و مطلوب، همانا تلاش و كوشش دائم و پيوسته براى اصلاح خطاها و لغزش‌هاى نسل موجود است. اقداماتى مانند تغيير شيوه انتخابات هم به مثابه تزريق آمپول به جامعه اسراييل بوده و درمان واقعى نمى‌باشد؛ اگر دولت اسراييل خواهان بقاى خويش است بايد به اصلاحات سياسى، اجتماعى و فرهنگى عميق و گسترده‌اى دست بزند.
اصلاحات مورد نياز بايد بر اساس اصولى به هم پيوسته در زمينه آموزش، جامعه و سياست انجام گيرد و بايد بناى اجتماعى- سياسى جديدى پى‌ريزى گردد كه در آن احترام شهروندان تقويت و مسئولان سياسى احساس كنند كه خادم مردم هستند نه سرور آنها. بنابراين تحقق اين موارد ضرورى و واجب به نظر مى‌رسد:
كوتاه كردن دست سياست‌مداران از قدرت مفسده‌انگيز اقتصادى و انتقال اين اموال به سازمان‌هاى غير دولتى مردمى.
نهادينه سازى مفاهيم وظيفه، مسئوليت و صلاحيت در فرايند آموزش و تهيه دستورالعمل‌هايى براى اجرا و تحقق آن در زندگى سياسى.
ايجاد يك ساختار سياسى كه در آن نهادهاى سياست‌گذار با نهادهاى اجرايى كشور تفكيك شوند.
تعيين اصول و معيارهايى فراتر از قوانين كيفرى به منظور ملزم ساختن استقامت و پاكى در زندگى سياسى.
باز تعريف استقلال دستگاه‌هاى تبليغاتى.
حسداى سخنان خود را اين گونه پايان مى‌دهد: بدون شك معماران اين جنگ بايد از صحنه سياست رخت بربندند؛ امّا در دستگاه سياسى حاكم افراد مناسبى براى جايگزينى آنها