احتياط براى اولمرت مشخص نبود و موضوع فراخوانى نيروهاى احتياط پس از هفته سوم جنگ مطرح شد.
اولمرت درباره ايراد انتخاب پرتز به عنوان وزير دفاع- بنا به گفته زئيف شيف- مدعى است، او نمى‌توانست به رهبر يك حزب قانونى كه خيلى از اسراييلى‌ها هم به عنوان نخست وزير به او رأى داده بودند، هيچ منصبى واگذار نكند و از همين جا و نيز پس از حضور اولمرت در كميته تحقيق به رياست قاضى وينوگراد، روشن شد كه علت عدم بر كنار كردن پرتز از وزارت دفاع ترس از خروج وزيران حزب كار از ائتلاف بوده است.
در همين زمينه، دفتر پرتز با رد ادعاهاى اساسى عليه پرتز مى‌افزايد، مسئوليت متوجه افرادى مانند شائول موفاز، بنيامين بن اليعيزر و ايهود باراك است كه در زمان وزارت دفاع و نخست وزيرى آنها، حزب الله توانسته سه سرباز را در منطقه شبعا اسير كند. «١» تعدادى از شهود در كميته وينوگراد، اعلام داشتند كه نقاط ضعف جنگ برمى‌گردد به سهل انگارى‌هاى سال قبل از جنگ. وضعيت كاستى انبارهاى ذخيره نيروهاى احتياط و فقدان آموزش نيروهاى رزمى نيز همين‌گونه است، و گمان مى‌رود، اين سهل انگارى‌ها دليل عدم آمادگى ارتش در جنگ لبنان بوده باشد.
وضعيت فرماندهى منطقه جبهه شمال نيز همين گونه است، زيرا فرماندهان فعلى، توپ را به زمين فرماندهان قبلى انداخته و كوتاهى صورت گرفته را هر كدام متوجه فرمانده قبلى مى‌داند. ظاهراً- بنا به نظر شيف- پرتز، وزير دفاع تنها كسى است كه در مسايل امنيتى و ارتش، هيچ اطلاع و آگاهى نداشته پس قصورى متوجه آن نيست. شبيه همين موضوع نيز در كوران جنگ شش روزه ١٩٦٧ با انتخاب موشه دايان به عنوان وزير دفاع به جاى ليوى اشكول رخ داد.
زئيف شيف گفته خود را اينگونه پايان مى‌دهد: دستاورد جنگ دوم لبنان اين است كه راهبرد اسراييل شكست خورد، مجموعه طراحان و فرماندهان جنگ شكست خوردند. مشكل مهمات، ناتوانى لجستيك و يا اشكال در انبارهاى ذخيره نبود ... پرفسور هزقيل درور، عضو كميته تحقيق وينوگراد در نوشته‌هاى خود مدعى است كه مشكل اصلى اسراييل فقدان يك استراتژى بزرگ است.